در طب سنتى توصيه‌هاى زيادى درباره‌ى استفاده از چغندر و عصاره‌ى آن براى مبارزه با بيمارى سرطان شده است . برخى از دانشمندان قرن حاضر نيز اعتقاد دارند تركيب شيميايى بتاسيانين ( Betacyanin ) كه رنگ قرمز ارغوانى را به چغندر مىدهد ، ماده‌ى ضدّ تومور باشد . در اروپا از چغندر براى كنترل سرطان استفاده مىكنند . همچنين مقدار قابل ملاحظه‌اى اسيد فوليك در چغندر يافت مىشود . در نصف پيمانه چغندر پخته در حدود 45 ميكروگرم اسيد فوليك وجود دارد كه در حدود 11 درصد نياز روزانه‌ى بدن است . چغندر به علّت داشتن اثر راديواكتيو ، در مورد دستگاه گوارش از اهميت ويژه‌اى برخوردار است . چغندر ، مليّن ، مدر و آرام‌كننده است و به علاوه جوشانده‌ى آن براى درمان التهاب مثانه ، يبوست ، بواسير و بيمارىهاى پوست مصرف مىشود . در صد گرم چغندر مواد زير وجود دارد : پروتئين 2 گرم ؛ گلوسيد 14 گرم ؛ ليپيد 2 / 0 گرم همچنين سلولز ، فسفر ، كلسيم ، آهن و ويتامين‌هاى A , B , C نيز در آن وجود دارد . پزشكان ، امروزه معتقدند مصرف برگ چغندر براى تقويت استخوان‌بندى بدن مفيد است . امّا آنچه در اين تحقيق موجب شگفتى است اينكه امام رضا عليه السّلام قرن‌ها پيش به خواص درمانى برگ چغندر براى درمان جذام پى برده و مصرف آن را به بيماران توصيه مىنمودند . چيزى كه پزشكان و غذاشناسان امروز مصرف آن را به علّت داشتن ارسنيك و گوهر شب چراغ ( روبيديوم ) به بيماران جذامى خود تجويز مىكنند . مرحوم دكتر غياث الدين جزايرى راجع به خواص بىشمار برگ چغندر كه با آن مىتوان بسيارى از بيمارىها را معالجه نمود ، چنين گفته است : « بهترين اعضاى چغندر ، برگ آن است . برگ‌هاى چغندر كلفت و سنگين و ديرهضم هستند ولى در اثر پختن ، سختى و نفخ آن از بين مىرود . خنكى برگ‌هاى چغندر زياد است و قوّت غذايى كمترى دارد ولى در عوض داروى بسيار خوبى است . خوردن چغندر پخته رعشه را معالجه مىكند . مخصوصا برگ سرخ‌رنگ آن و اگر آن را خام همراه با سركه و خردل بخورند طحال را باز مىكند و ورم آن را فرو مىنشاند و جهت درد پشت و مثانه و بيمارىهاى مقعد نيز مفيد است . به علاوه آب برگ چغندر با داروهاى مسهل به اخراج بلغم كمك مىكند و جهت درد مفاصل و