درمان با جو در كتاب مكارم از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه فرمود : « غذاى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نان جو ، حلوايش خرما و خورش او زيتون بود » . امام صادق عليه السّلام فرمود : « اگر خدا در غذايى ديگر بيشتر از جو ، شفادهندگى مىديد ، جو را غذاى پيامبران قرار نمىداد » . اين غلّه‌ى مهم در طى هزاران سال در حكم يك منبع غذايى اساسى در جهان بوده است . گلادياتورهاى رومى براى كسب انرژى به آن وابسته بودند . همچنين ساليان سال است كه به‌عنوان غذايى شفابخش شناخته شده است . جو در مبارزه عليه سرطان ، كلسترول و يبوست مؤثر است . جو حاوى مواد شيميايى نيرومندى به نام « مهاركننده‌هاى پروئتاز » است . پژوهش‌ها نشان مىدهند كه اين تركيبات ، عوامل سرطان‌زاى موجود در روده‌ها را سركوب ساخته و فرايند تشكيل تومور را متوقف مىسازد . ديگر مواد موجود در جو نيز با توانايى جلوگيرى از توليد LDL يا كلسترول مضر ، ميزان آن را در خون پايين آورده و از اين راه با بيمارىهاى قلبى مبارزه مىكنند . تحقيقات انجام شده در دانشگاه مونتانا نشان داده است كه جو به افراد كمك مىكند تا اجابت مزاجى منظم داشته باشند و كمتر از وجود نفخ و گازهاى شكمى رنج ببرند . مطالعات نشان مىدهند مردانى كه سه بار در روز جو مصرف مىكنند كلسترول خونشان پس از شش هفته به ميزان 15 درصد پايين مىآيد . اين غلّه را با افشاندن دانه‌هاى برگى شكل شده‌ى جو ( پرك جو ) بر روى غلات صبحانه يا با افزودن آرد آن به خمير نان به وعده‌هاى غذايى اضافه مىكنند . جو داراى انواعى از تركيبات شيميايى به نام توكوترينول‌هاست ( Tocotrienols ) كه مانند ويتامين « E » از ضداكسيدكننده‌ها مىباشد ولى قدرت آن از ويتامين « E » بيشتر است . جو با راديكال‌هاى آزاد مبارزه مىكند و مانع وارد شدن آسيب آنها به سلول‌ها مىگردد . در جو تركيبات ديگرى به نام Lignans وجود دارد كه آن هم جزو آنتىاكسيدان‌هاست و از تشكيل لخته‌هاى كوچك خون جلوگيرى مىكند . بنابراين براى پيشگيرى از حملات قلبى