اين از نظر رابطه‌ى طبيعى و مادّى ، از نظر رابطه‌ى معنوى نيز آثار خوردن غذاى حرام غير قابل انكار است ، غذاى حرام قلب را تاريك و روح را ظلمانى مىكند و فضايل اخلاقى را ضعيف مىسازد . اين سخن را با ذكر يك داستان تاريخى كه موّرخ معروف مسعودى در « مروج الذّهب » آورده پايان مىدهيم : او از « فضل بن ربيع » نقل مىكند كه « شريك بن عبد اللّه » روزى وارد بر « مهدى » خليفه‌ى عباسى شد ، مهدى به او گفت بايد حتما يكى از سه كار را انجام دهى ، شريك سؤال كرد كدام سه كار ؟ گفت يا قضاوت را از سوى من بپذيرى و يا تعليم فرزندم را برعهده بگيرى ، و يا غذايى ( با ما ) بخورى ! شريك فكرى كرد و گفت سومى از همه آسانتر است ، مهدى او را نگهداشت و به آشپز گفت انواعى از خوراك مغز آميخته با شكر و عسل براى او فراهم ساز . هنگامى كه « شريك » از آن غذاى بسيار لذيذ و ( طبعا حرام ) فارغ شد ، آشپز رو به خليفه كرد و گفت اين پيرمرد بعد از خوردن اين غذا هرگز بوى رستگارى را نخواهد ديد ! فضل بن ربيع مىگويد مطلب همين‌گونه شد ، و شريك بن عبد اللّه بعد از اين ماجرا هم به تعليم فرزندان آنها پرداخت و هم منصب قضاوت را از سوى آنها پذيرفت . « 1 » اثر مكتوب و مجموعه‌ى درمانگر آيت اللّه سيّد عبد اللّه شبر ، اقدام به تأليف كتابى نمود كه جامع ويژگىهاى فوق است او به پژوهش در زمينه‌ى اطلاعات لازم در اين عرصه پرداخت . البته پس از استعانت از خداوند براى تأليف اين كتاب و درعين‌حال كامل و سودمند و طلب خير نمودن از او ، كتابى كه در بردارنده‌ى گوشه‌اى از اقوال منقول از نبى اكرم و ائمه‌ى اطهار عليهم السّلام است و در مورد حفظ سلامتى ، دستيابى به فوايد بسيار و درمان از طريق اذكار و دعاها و غذادرمانى مىباشد كه به شيوه‌اى نو و روشى دل‌پسند ، در قالب فصولى نوين بيان شده است . بنابراين كتاب ، پيرامون درمان بيمارىها است كه جز به وسيله‌ى داروى همراه با دعا و آيه‌هاى قرآن حكيم ، ميسر نگردد . البته ، پس از توكل بر خداوند متعال ، كه تنها شافى و عافيت‌بخش ، فقط اوست و با ذكر نام او ، به هيچ‌چيز در زمين و آسمان ، زيان و آسيبى نخواهد رسيد .

--> ( 1 ) . سفينة البحار ، مادهء « شرك » ، و مروج الذّهب ، جلد 3 ، صفحهء 310 .