متفاوت بوده و تشخيص « عسل طبيعى » طبق يك دستورالعمل خاص غير ممكن مىباشد اما مىتوان به چند نكته در اين زمينه اشاره نمود كه عسل داراى عطر و طعم خاص مىباشد و طعم شيرين آن تقريبا گلو را مىسوزاند و داراى غلظتى نسبتا زياد بوده و در دماى گرم رقيق و در دماى سرد غليظتر مىشود و از همه مهمتر اينكه « عسل طبيعى » به مرور زمان ، مخصوصا هنگامى كه در يك محيط مرطوب يا سرد قرار مىگيرد و يا هنگامى كه موادى به غير از همان عسل به آن افزوده شود ، مانند موم يا گرده گل يا حتى بزاق دهان ( مخصوصا وقتى قاشق را در دهان برده و دوباره در عسل قرار مىدهيد ) ، به تدريج رسوب كرده و سفت مىشود ، در اين هنگام عسل طبيعى داراى ظاهرى چون روغن مىباشد و كريستاليزه مىگردد و رنگ آن مايل به كرم مىشود و تفاوت اين عسل طبيعى رسوب كرده با عسل غير طبيعى كه شكرك زده در اين است كه هنگامى كه اين عسل طبيعى را در دهان قرار مىدهيد و يا در بين انگشتان فشار مىدهيد به راحتى با دماى بدن و پس از چند ثانيه آب مىشود و شما نرمى روغن را با يك زبرى بسيار ملايم حس مىكنيد اما عسل شكرك‌زده داراى دانه‌هاى شكر بود و زبرى و متبلور بودن آن را به راحتى حس مىنماييد . در پايان بايد خاطرنشان نمود كه رسوب كردن عسل مربوط به دياستازى است كه زنبور هنگام تغليظ كردن در آن اضافه نموده و به همين دليل عسل مصنوعى چون در معده زنبور وارد نشده و به آن دياستاز اضافه نگرديده هيچ‌گاه رسوب نمىنمايد . توجه : بهترين نوع « عسل طبيعى » ، عسل رس‌دار است زيرا تمام ويتامين‌ها و آنزيم‌ها و دياستازهاى طبيعى گياهان و محصول بزاق شفابخش زنبور عسل در آن موجود است و چنان‌چه بخواهيم تمام عناصر و دياستازها و ويتامين‌هاى عسل طبيعى حفظ شود و ضمنا عسل شفاف داشته باشيم ، بيش از 40 درجه‌ى سانتىگراد نبايد حرارت داده شود . اهميت دارويى عسل عسل براى سلامتى بسيار سودمند مىباشد به‌گونه‌اى كه با مصرف روزانه عسل مىتوان سلامتى جسم را تضمين نمود . عسل به دليل غنى بودن از گلوسيدها پس از مصرف در مدت زمان بسيار كوتاهى توليد انرژى و نيرو مىنمايد و به همين دليل ورزشكاران مىتوانند قبل از تمرينات خود عسل مصرف نمايند تا نيرومندتر شوند و مدت زمان