لزوم صيانت نفس و حفظ جان و فرار از بيمارىهاى اپيدميك امام صادق عليه السّلام فرمود : « زمانى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به معراج عروج فرمود ، عرضه داشت : پروردگارا ! حال مؤمن نزد تو چگونه است ؟ گفت : اى محمد هركس به يكى از دوستان من اهانت كند يقينا دست به مبارزه‌ى با من زده است و من شتابنده‌ترين فرد در يارى دوستانم هستم و بدان‌كه من در هيچ كارى تأخير نمىكنم مگر تأخير در وفات بنده‌ى مؤمنى كه مرگ را ناخوش دارد كه من نيز ناراحتى و ناخوشايندى وى را خوش نمىدارم . از امام صادق عليه السّلام در مورد بيمارى وبايى سؤال شد كه در اطراف مصر شيوع يافته بود كه آيا مىشود انسان به جاى ديگرى نقل مكان كند يا اگر در شهر است از آنجا به محل ديگرى عزيمت كند ؟ امام فرمود : اشكالى ندارد و بعد فرمود : پيامبر اين مسأله را در جايى نهى نموده‌اند كه موضع و موضوع مقابله با دشمن باشد و در ميان آنها و با شيوع يابد و سپاهيان از آنجا فرار كنند . در اين صورت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده‌اند : كه فرار از آنجا در واقع فرار از رويارويى با سپاه است و اين هم به جهت كراهت شديد در فرار از جبهه و رها كردن موضع نبرد و رويارويى با دشمن بوده است . از امام صادق عليه السّلام سؤال شد : گروهى در يك شهر به سر مىبرند و گاه بذر مرگ در آنجا پاشيده مىشود آيا افراد ساكن مىتوانند از آنجا به‌جاى ديگرى روند ؟ فرمود : بله . راوى گفت : اما براى ما نقل شده كه پيامبر بر گروهى به خاطر اين حركت خرده گرفته و از آنها انتقاد نموده است ؟ امام فرمود : اين در جايى بوده است كه گمان رويارويى آن گروه با دشمن وجود داشته و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آنان را فرمان داده بود تا در مواضع خود باقى بمانند و از آنجا به‌جاى ديگرى نقل مكان نكنند . و اگر زمانى مرگ به سراغشان آمد از آنجا حركت نكنند . چرا كه نقل مكان از موضع درگيرى به منزله‌ى فرار از چالش و تقابل با لشگر دشمن است » . شخصى از امام كاظم عليه السّلام در مورد طاعونى كه شهرى را فراگرفته و او در آن شهر بوده