اين زمينه مىنويسد : دانش امام صادق منحصر به فقه و حديث نبود ، بلكه او علم كلام نيز تدريس مىفرمود . و در جاى ديگر از كتابش مىنويسد : بالاتر از همه‌ى اين علوم ، امام صادق عليه السّلام در زمينه‌ى اخلاق و علل و انگيزه‌هاى فساد آن ، اطلاعات بسيار ارزنده‌اى داشت . در زمان حضرتش ، فرصتى پيش آمد تا معارف و علوم نهفته در گنجينه‌هاى ولايت علوى از نهانخانه‌ى تراكم حكمت نبوى برون آيد و توده‌هاى محروم و تشنه‌ى حكمت و حقيقت را سيراب كند . در زمان امام صادق عليه السّلام حكومت بنى اميه و بنى مروان ، پس از هشتاد سال خونريزى و جنايت مضمحل شد و بنى العباس كه در سفّاكى و ظلم و ستم دست‌كم از بنى اميه نداشتند حكومت را به دست گرفتند . عباسيان در آغاز نهضت با اين شعار كه مىخواهند حكومت را به اهلش ( اهل بيت رسول خدا ) واگذارند مردم را با خود همراه كردند . اما وقتى حكومت را به دست گرفتند بيشترين ستم را در حق علويان و اهل بيت مرتكب شدند . در فرصتى كه بنى مروان و بنى عباس سرگرم جنگ براى تصاحب قدرت بودند و در آغاز دوره‌ى بنى عباس كه هنوز حكومت خود را تثبيت نكرده بودند ، فرصت بسيار گرانبهايى پديد آمد كه مردم بتوانند به راحتى با امام صادق عليه السّلام و امام باقر عليه السّلام تماس بگيرند و حقايق و معارف ناب اسلام را از آن دو بزرگوار بياموزند . امام باقر و امام صادق نيز در اين برهه حد اكثر تلاش خود را به كار گرفتند و نظرات شيعه را كه در واقع همان اسلام حقيقى و دور از انحرافات بود بيان داشتند و مايه‌ى دوام و جاودانگى اسلام را فراهم آوردند . فقه را احيا كردند . عقايد را به‌گونه‌اى مستحكم بيان داشتند و طى مناظراتى كه با زنادقه و ملحدان داشتند ، شيوه‌هاى بحث كلامى را به پيروان خويش آموختند . اكنون نيز در قرن پانزدهم هجرى قمرى بارقه‌هاى اميد در افق‌هاى گسترده