آنغوزه Heracleum . faetide انجدان گياهى است بارتفاع دو تا 5 / 2 متر داراى ريشه زخيم و محتوى شيره شيرى رنگ با بوى قوى ساقه آن ضخيم و استوانه‌اى و گلهاى آن زرد رنگ است براى بدست آوردن آنغوزه كه صمغ اين گياه است گياه را از حد فاصل ريشه و ساقه قطع مىكنند شيره‌اى كه از محل قطع خارج مىشود آنغوزه نام دارد كه مصرف پزشكى و درمانى دارد . اين گياه در خراسان باسامى خوراكما - آنگوزاكما - كورن‌كما - ناميده مىشود . گياه آنغوزه دو نوع بوده كه يك نوع آن خوش‌بو و نوعى ديگر بد بو مىباشد و نوع بدبوى آن در ايران پرورش ميابد و مصرف درمانى دارد . صمغى كه از اين گياه بدست مىآيد احمقى را زايل و ذهن را نيكو و حافظه را بسيار مىكند بوى دهان را بر طرف و داخل آن را ضد عفونى كرده قدرت هاضمه را زياد و دستگاه گوارش را تقويت و رطوبات بلغمى را نقصان داده و شير مادران شيرده را بسيار و قواى جنسى را تقويت نموده و چون رطوبات اطراف معده را جذب مىنمايد معده را قدرى خشن مىسازد كه اين عمل براى افرادى كه رخاء معده دارند نيكو بود . مقدار خوراك آن نيم مثقال يا 5 / 2 گرم است كه در آب گرم حل كرده ميل مىنمايند . طبيعت آنغوزه گرم و خشك است . چنانچه زنى پس از اتمام عادت ماهانه مدت يك هفته روزى نيم مثقال از صمغ آنغوزه ميل نمايد از باردار شدن آن بطور موقت و گاهى بطور دائم جلوگيرى مىكند . غربىها اين صمغ را تصفيه و بوى آن را از بين مىبرند اما اين عمل مقدارى از خواص آن را زايل ساخته و اثر درمانى آن را نقصان مىدهد افرادى كه زخم معده دارند در خوردن اين صمغ مجاز نيستند مگر بدستور پزشك و مقدار كمترى .