در علم پزشكى و داروشناسى مسلمانان از ايران و يونان و هند اين دو علم را فرا گرفتند ، در ايران دانشگاه جندى شاپور در شهر اهواز ، مركزى بود كه نژادهاى مختلف با عقايد گوناگون به تحصيل اين دو علم مىپرداختند . از شاپور بن سهل كتابى در دست است به نام « اقراباذين فى البيمار ستانات » يعنى داروهاى مركّبى كه بايد در بيمارستان‌ها موجود باشد . اين كتاب با اين عبارت آغاز مىگردد : « قال شابور بن سهل كبير بيمارستان جندى شابور بمدينة اهواز . » از آثار يونانى مسلمانان از آثار جالينوس در پزشكى و كتاب ديوسقوريدس در داروشناسى استفاده كردند ؛ و از آثار هنديان از كتاب سسره و كتاب چرك كه به زبان عربى ترجمه شده بود برخوردار گشتند . على بن ربّن طبرى فصلى از كتاب « فردوس الحكمة » خود را تحت عنوان : ( فى جوامع من كتب الهند ) آورده و از دو كتاب ياد شده نقل قول مىكند . اعراب نيز با برخى از بيماريها و كيفيّت درمان آنها آشنا بودند كه بر پايهء تجربيات پيرمردان