الفهر ، ج الأفهار : آن سنگ بر او مشك سايند ( البلغة / 124 ) الفهق : هر فراخى كه از وى آب يا خون بيرون آيد ( تاج / 424 ) الفهقة : سر گردن ( تكملة / 521 ) ، ( البلغة / 30 ) ، ( السّامى / 351 ) ، ( المرقاة / 12 ) ، بن گردن ( دستور / 423 ) ، پيوندگاه گردن با سر ( تاج / 432 ) الفؤاد : دل ( ملخّص / 75 ) ، ( المرقاة / 15 ) ، ( قانون / ج 1 / 479 ) ، ( مقدّمة / 195 ) ، ( البلغة / 40 ) الفيخ : باد آمدن از مردم ( قانون / ج 1 / 442 ) الفيش و الفيشة و الفيشلة : سر او [ عورت مرد ] ( السّامى / 304 ) الفيش : سر ذكر ( تاج / 421 ) ، سرهاى قضيب مردم ( قانون / ج 2 / 857 ) الفيشة و الفيشلة : سر ذكر ( تاج / 432 ) الفيشة : سر قضيب مردم ( قانون / ج 2 / 858 ) ، سر نره ( مقدّمة / 201 ) ، اندام مرد ( البلغة / 46 ) الفيشلة : سر قضيب ( قانون / ج 3 / 1324 ) ، سر نره ( مقدّمة / 201 ) ق القابض : كه شكم به‌بندد ( المرقاة / 47 ) القابلة : پيش يار ( المرقاة / 4 ) القابية : خايه ( قانون / ج 3 / 1795 ) القاحب : سرفهء خشك ( قانون / ج 1 / 177 ) القادح ، القدح : خوره دندان ، سياهى بن دندان ( تكملة / 527 ) القار : قير ( المرقاة / 49 ) القارت : خونى كه در پوست ميرد ( تكملة / 526 ) ، ( السّامى / 153 ) ، خون كه در زير پوست ميرد ( قانون / ج 1 / 261 ) القارعهء : زخم و شكنجه ( قانون / ج 2 / 1008 )