نگرش مذهبى ، مجموعه باورها و طرز تلقىهايى در عمل است كه نوعى كشش عاطفى درونى به وجود خدا است كه ميل دارد در ارتباط با آن بماند ( پورافكارى ، 1372 ) . مذهب به‌عنوان يك پديده روانى - اجتماعى همواره مورد توجه روانشناسان بوده و به ويژه در سه دهه اخير پژوهش‌هاى متعددى در مورد بررسى چگونگى كنش‌هاى مذهب در تأمين سلامت روان صورت گرفته پژوهش‌هاى آليس ( 1980 ) ، برلين ( 1980 ) ، از جمله اين كوششها است ( هادى بهرامى ، 1380 ) . در اعتقادات مذهبى افزون بر تنظيم رابطه انسان با خويشتن مسئوليت‌ها و وظايف او را در قبال ديگران روشن ساخته و جهت‌گيرى كلى زندگى او و نوع جهان‌بينى وى را مشخص مىكند . به علت اهميت اين دو مقوله در اين پژوهش سعى بر اين است كه ارتباط خوش‌بينى با نگرش مذهبى مورد بررسى قرار گيرد و برخى از مطالب وارد شده در متون دينى در اين زمينه مورد بحث قرار گيرد . خوش‌بينى كه يكى از ويژگىهاى بارز شخصيتى است به‌معناى انتظار پيامدهاى مثبت است و افراد خوش‌بين كسانى هستند كه از راهكارهاى متفاوتى در كنار آمدن با مشكلات استفاده مىكنند و معمولا داراى برنامه‌ريزى و تمركز بر روى اهداف شخصى هستند و اغلب فقط به پيروزى و آينده‌اى روشن با واقع‌بينى مىانديشند ( كارور ، 1992 ) . از طرف ديگر افراد مذهبى نيز با پيروى از آيين دينى خويش و اعتقاد به وجود خداوند و شناخت صفات او از جمله رحمت و فضلش نسبت به او و نسبت به مردم ديگر با خوش بينى و حسن ظن بيشترى برخورد مىكنند و در رويارويى با مسائل به گونه‌اى منطقى و واقع‌بينانه عمل مىكنند . با توجه به اهميت يافته‌هاى مختلف در تأثير خوش‌بينى در زندگى انسان ، از بين عوامل مختلفى كه با خوش‌بينى ارتباط دارد دين و نگرش مذهبى جايگاه ويژه‌اى دارد . ازاين‌رو در اين پژوهش ضمن بررسى اين دو موضوع ، سعى شده تا با مشخص نمودن عوامل مرتبط با خوش‌بينى بتوان زمينه‌هاى شناسايى عوامل مؤثر و اقدام جهت افزايش روحيه خوش‌بينى در بين مردم را فراهم كرد .