ابعاد مختلف مذهبى در رابطه با سلامت روانى نتايج متضادى به دست داده‌اند . در اين مطالعه نگرشهاى مذهبى به‌طور كلى سنجيده‌شده و دو جهت‌گيرى مذهبى درونى و بيرونى با ديگر ابعاد آن از همديگر تفكيك نشده‌اند كه اين نيز مىتواند يكى از دلايل غير معنىدار بودن رابطه‌ى بين نگرشهاى مذهبى و سلامت روانى در اين پژوهش باشد . ثالثا ، شايد اصلا مذهب به‌طور مستقيم بر سلامت روانى تأثير نداشته باشد و تأثيرات آن به‌طور غير مستقيم از طريق خوش‌بينى و متغييرهاى ديگر باشند . در مورد علت تأثير نداشتن آموزش‌ها ، بر گرايشات مذهبى افراد مىتوان به انتظارات و توقعات و ادراكات آزمودنيها اشاره كرد كه انتظار زياد باعث نااميدى و نارضايتى مىشود و نكته ديگر اين است كه افراد مورد مطالعه داراى گرايش مذهبى زيادى بوده‌اند و آموزش مفاهيم قرآنى صرفا باعث عميق شدن اين آموزشها شده است و فقط كيفيت اين گرايشات را بالا برده است و نه كميت آن را . البته افزايش چشمگيرى در قبل و بعد از آموزش در ميزان گرايشات مذهبى و در بسيارى از سئوالات ديده مىشود .