ميانگين در بعد از آموزش كاهش يافته است . و نيز بين نمره‌هاى بىقرارى و ناآرامى در قبل و بعد از آموزش تفاوت معنىدارى وجود دارد ( p ‹ 0 , 05 ) . نتايج نمرات پرخاشگرى ، نشان مىدهد آموزش قرآن و مفاهيم قرآنى موجب كاهش ميزان پرخاشگرى در گروه آزمودنى شده است اما تفاوت معنىدارى بين نمره قبل و بعد از آموزش در ميزان تمايلات رفتارهاى ضد اجتماعى آزمودنىها مشاهده نشده است . بحث : در بررسى وضعيت رفتارى روانى اخلاقى آزمودنىها مىتوان گفت كه ميانگين نمره هاى اين متغير ، در همه مقياس‌ها در پس تست بطور چشمگيرى كاهش يافته است به عبارتى آموزش مفاهيم قرآنى و برگزارى كلاسها اثر كاهنده‌اى بر علائم بيمارىها داشته است . مثلا ميانگين نمره بىقرارى از ( 04 / 3 به 93 / 1 ) ، پرخاشگرى ( 80 / 5 به 20 / 4 ) و تمايلات ضد اجتماعى ( 83 / 0 به 63 / 0 ) افسردگى 87 / 4 به 78 / 3 ) گرايشات پارانوئيدى ( 37 / 6 به 96 / 3 ) گوشه‌گيرى ( 02 / 5 به 98 / 3 ) وسواس ( 22 / 4 به 27 / 3 ) و هيجان‌پذيرى ( 72 / 4 به 02 / 4 ) كاهش يافته است . اما براساس آزمون t و در مقياس‌هاى هيجان‌پذيرى و وسواس و تمايلات ضد اجتماعى تفاوت معنىدارى بدست نيامد و در ساير مقياسها تفاوت معنىدار بوده است . بنابراين مىتوان گفت كه تاثيرات معنوى قرآن و كلاس‌هاى قرآن بر ويژگيهاى روانى و رفتارى و اخلاقى مثبت ، و اين يافته با نتايج مطالعات مشابه همخوانى دارد ( 10 ) و ( 11 ) لذا باور و اعتقادات برخاسته از دين مبين اسلام و كتاب روح‌بخش آن يعنى قرآن عالىترين خاستگاه و تعديل خواسته‌ها و محكم‌ترين پناهگاه در فراز و نشيب‌هاى مختلف است . بىتوجهى و يا غفلت از نقش قرآن و هدف قرآنى در بهداشت روان و رفتار غير متضاد و نابخشودنى و غير علمى است . بنابراين انسانى كه توجه به خدا دارد در مواجه با مصائب و شكست‌ها و ناراحتىها دستخوش اندوه و تألمّات روحى نمىشود و گرفتار نگرانى و سوء ظن و تلاطم روحى نمىشود . بنا بر يافته‌هاى اين پژوهش ، كسانى كه در اين كلاس‌ها و مراسمات مذهبى قرآنى