مقدمه نابارورى و نازايى از مشكلاتى است كه همواره بدان ها توجه شده و در حال حاضر ، يكى از عمده مسائل مرتبط با سلامت جسمى و روانى جامعه بشرى است . انسان ها ، از ديرباز ، به گونه اى درگير مشكلات مربوط به بارورى بوده اند : تمايل به تعيين جنسيت فرزند ، داشتن فرزندان ذكور بيشتر ، قوى و سالم بودن فرزندان و . . . همواره مطمح نظر و خواست افراد در جوامع مختلف بوده است . با نگاهى كوتاه به كتب پزشكى پيشينيان ، درمى يابيم كه بيمارى عقم ( نابارورى ) نزد آنان نيز مطرح بوده است . بيشتر قدما ، در نوشته هاى طبى خود ، جايگاهى ويژه و نسبتا وسيع به نازايى اختصاص داده و درباره چگونگى تشخيص ، علت ، انواع عقم و درمان هاى آن مطالب ارزشمندى نگاشته اند كه يكى از نكات قابل توجه موجود در بيشتر نگاشته هاى آنان ، ويژگى و اهميت مشكلات روحى - روانى و مسائل روان تنى و تأثير آن در ايجاد نازايى است . حكيم محمد اعظم خان ناظم جهان ، در جلد دوم كتاب رموز اعظم در فصل عقر و عسر الحبل ( نازايى و دشوارى در انجام بارورى ) ، پس از توضيح و تفسير بيمارى و روشهاى درمانى و دارويى ، اشاره اى شفاف و روشن به چگونگى انجام دادن جماع ( coitos ) دارد و به شاگردان طب خود مى آموزد كه از بهترين زمان انجام نزديكى و نحوهء آن استفاده كرده و احتمال بارورى بيمار خود را با آموزش مسائل جنسى به زوجين نابارور افزايش دهند . در كتاب ارزشمند خلاصة التجارب ، تأليف بهاءالدوله ، فصلى به توضيح مسائل روانى و جنسى زوجين اختصاص يافته است . او به روشنى و با ظرافتى خاص بيان مىكند كه " محبت و دوستى زن و مرد نسبت به هم " از عوامل مهمى است كه در " ايجاد يك بارورى سالم " نقش دارد .