بشناسند و دريابند كه در بسيارى از موارد در ورود به اين قلمرو محرم نيستند و بايد امر معاينه و درمان را به همكار ديگرى كه همجنس بيمار است واگذار نمايد ( 11 ) سالمى ( 1385 ) مىنويسد بيماران نياز دارند كه در موقع معاينه و طول بسترى در بيمارستان قلمروشان حفظ شود . بيمارى كه در تمام طول زندگى خود به اصولى معتقد بوده و آنها را به كار برده حالا با موقعيتى روبرو است كه برايش نامطلوب و تنش‌زاست ( 12 ) موقعى كه بيمار هوشيار نيست قادر به حفظ شخصى نمىباشد و همين عامل رفتار تهاجمى را بر عليه او افزايش مىدهد . اين وضع در مورد بيمار بىهوش و عقب‌مانده‌ى ذهنى نيز ديده مىشود . البته عقايد ، ارزشها و هنجارهاى حاكم بر جامعه بر عكس‌العمل افراد نسبت به تهاجم به محدوده قلمرو اثر مىگذارد ( 12 ) . پرستار بايد به صورت مكرر نيازهاى محدوده قلمرو را با سوال كردن از بيمار ، مشاهده نمودن محيط و فضاى پيرامون وى بررسى نمايد . و در صورت نياز به بسترى شدن لازم است نه تنها به محدوده قلمرو وى تهاجم نكند بلكه در حفظ آن به بيمار كمك كند و در اين صورت نيازهاى ايشان تأمين و ارتقاء سلامت فراهم مىشود ( 7 ) دادخواه ( 1383 ) و همكاران مىنويسند ، پزشكان و پيراپزشكان با استفاده از اندوخته‌هاى علمى و تجربى خود سعى در رفع نيازهاى بيماران نموده و با تمام توان خود تلاش مىنمايند سلامت را به بيمار برگردانند و براى نيل به آن ضمن توجه كافى به سلامت بيماران به نياز معنوى و دينى او هم توجه كرده و با احترام به احساسات و اعتقادات و ارزشهاى آنان حتىالامكان محيطى را فراهم كنند كه بيمار بتواند فرائض مذهبى خود را انجام دهد و توجه داشته باشد كه انجام احكام شرعى راهگشاى سلامت و آسايش روحى ، اجتماعى و درنتيجه بهبود وضع جسمى بيماران بوده و بىتوجهى به آن احساس عدم امنيت را به دنبال خواهد داشت ( 13 ) . بيماران به دليل بيمارى و بسترى شدن به كرات از طريق كادر درمان در معرض تهاجم به قلمرو انسانى و فضاى شخصى قرار مىگيرند . هويت ، استقلال و امنيت آنها در خطر مىافتد و مستعد اضطراب مىگردند و البته گاه تجاوز به اين محدوده اجتناب‌ناپذير است . اما گاهى اين اعمال به اندازه‌اى عادى شده كه پرسنل