حفظ قلمرو انسانى در مراقبت‌هاى پرستارى محمد فتحى « 1 » ، گلرخ مريدى « 2 » ، مختار يعقوبى « 3 » چكيده يكى از نيازهاى انسان ، نياز به قلمرو است كه از طريق آن فرد يا حيوان ناحيه‌اى از زمين ، آب ، هوا و . . . را به‌عنوان مايملك انحصارى خود دانسته و از آن دفاع و سعى مىكند با تعيين محدوده آن احساس امنيت و آرامش داشته باشد و مانند ساير نيازهاى ديگر به رفتار انسان شكل مىدهد . و برآورد شدن نيازهاى مرتبط با محدوده قلمرو مانند خلوت ، امنيت ، استقلال و هويت موجب ثبات سيستم انسانى مىشود و براى تداوم سلامت جسمى و روانى بايستى برآورد شود . بيماران از جمله افراد جامعه هستند كه قلمرو انسانى و فضاى شخصى در آنها به دليل ماهيت و كيفيت بيمارى و لزوم بسترى شدن در محيطى ناآشنا به نام بيمارستان اهميت خاصى پيدا مىكند . بسترى شدن احتمال تهاجم به قلمرو شخصى ( كه گاه تجاوز به اين محدوده اجتناب‌ناپذير است ) را افزايش مىدهد و ايمنى و استقلال او را كاهش داده و بيمار را به درجاتى دچار نگرانى و اضطراب مىنمايد و اين عدم رعايت ممكن است به صورت لمس ، عينى ، محاوره‌اى و . . . باشد . استفاده از چارچوب نظرى با تكيه بر فرهنگ كه مذهب جزء و اساس آن است براى هر جامعه نياز به تحقيق و تتبع دارد . اگر چه پرستار بايد داراى نگرش كلى نسبت به انسان و محيط بوده و همواره ذهنى پرسشگر داشته باشد ، اما كل‌نگرى ، يك ديدگاه فلسفى است كه در آن تمام خصوصيات انسان و محيط وابسته به هم و تفكيك‌ناپذير است . بنابراين درك

--> ( 1 ) . مربى و عضو هيئت علمى دانشگاه علوم پزشكى كردستان . Email : fathi sanan @ yahoo . com ( 2 ) . مربى و عضو هيئت علمى دانشگاه علوم پزشكى كردستان . ( 3 ) . مربى و كارشناس ارشد پرستارى دانشگاه علوم پزشكى كردستان .