اخلاق پزشكى از منظر قرآن ، سنت و طب در خصوص ويژگيهاى رفتارى درمانگر با بيمار احمد آبزن « 1 » چكيده مهمترين بحران زندگى اجتماعى انسان در دوره‌هاى مختلف تاريخ بشر ، مسئله اخلاق و نحوه سلوك انسان در جامعه با هم‌نوعان خود بوده است . پيچيدگى دنياى امروز در ابعاد مختلف زندگى باعث شده است كه اخلاق در حرفه‌هاى مختلف به صورت جداگانه مطرح گردد . علت طرح مباحث اخلاق پزشكى و تاكيد بر اهميت آن به اين خاطر است كه مسائل آن فراتر از اخلاق عمومى است آنچه به‌عنوان اخلاق عمومى مطرح مىشود نمىتواند جوابگوى نيازهاى اخلاق در حرفه پزشكى باشد زيرا به هيچ فردى مسئوليتى به اهميت مسئوليت پزشك واگذار نشده است . هيچ شخصى غير از پزشك امين ناموس و نگهبان سلامت انسان نيست براى سالم نگه‌داشتن هر شيئى يا هر مخلوقى بايد شناخت كامل از آن مخلوق داشته باشيم و آشنايى كامل با جغرافياى تن آن مخلوق داشته باشيم حال اگر اين موجود مخلوقى باشد كه خالق هستى در قرآن كريم در سوره تين پس از چهار قسم اشاره به شايستگى آن كرده و مىفرمايد : « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ » و با توجه به اينكه روح و نفس انسان اشرف ارواح و نفوس و بدن او اشرف ابدان و تركيب او محتوى بر جميع قواى عالم آفريده شده است لذا مىتوان نتيجه گرفت كه انسان موجودى برتر و مقدس و از همه والاتر خليفه اللّه است به حكم آيه 30 سوره بقره و نيز اينكه كل وجود او امانتى است از خدا بنابراين هميشه بايستى در حرفه پزشكى چهار اصل كلى ذيل را كه اسلام درباره‌ى انسان و زندگى او در نظر داشته است در تمامى امور پزشكى مد نظر

--> ( 1 ) . كارشناس پژوهشى . Email : abzan r @ yahoo . com