ها ، آن‌ها را به سمت پيرى و مرگ جلو مىبرد ( 34 - 30 ) براى استنباط بهتر موضوع خاطر نشان مىسازد كه با مشاهده اثر سيستم تلومر - تلومراز در افزايش طول عمر سلول‌ها و نيز مشاهده بروز سريع آثار پيرى در مدل‌هاى آزمايشگاهى مانند سلول‌هاى مخمرى ، مگس سركه و موش‌ها به عنوان يك پستاندار مدل آزمايشگاهى داراى تشابهات ژنتيكى فراوان با ژنوم انسان ، اين فرضيه مطرح شده است كه شايد با استفاده مناسب از اين سيستم حياتى اساسى در پيكر جانداران و من جمله انسان ، از پير شدن سلول‌ها و به تبع آن افزايش طول عمر تا حدى معنىدار و بسيار طولانى استفاده كرد و بر مبناى اين فرضيه تلاش‌ها و تحقيقات بسيار دامنه‌دار و عميقى در محافل و مجامع علمى و پژوهشى جريان دارد به طورى كه از عملكرد اين سيستم به عنوان " آنزيم جوان‌كننده " و " آبشار جوانى سلول " نه تنها در مجامع علمى ، بلكه حتى در مجامع عمومى نيز ياد مىگردد ( 38 - 35 ) و هم‌اكنون در پايگاه‌هاى علمى معتبر و عمده‌اى مانند PubMed به عنوان يك منبع علمى جهانى ، هزاران مقاله با استفاده از كليد واژه‌هايى مانند aging , telomerase قابل دسترس مىباشد و از اين نكات مىتوان دريافت كه مفهوم مرگ در ذات زندگى نهفته است و ماهيت مرگ در درون جريان حيات مستتر و مخفى مىباشد و بنابراين ، جريان زندگى به صورتى ماهوى مرگ را در ذات خود داشته و بدان منته مىگردد ( 31 و 28 و 11 - 10 ) و اين موضوع شايد همان مفهوم كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ در آيه 185 سوره مباركه آل عمران كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ « هركسى مرگ را مىچشد ؛ و شما پاداش خود را بطور كامل در روز قيامت خواهيد گرفت ؛ آن‌ها كه از آتش ( دوزخ ) دور شده ، و به بهشت وارد شوند نجات يافته و رستگار شده‌اند و زندگى دنيا ، چيزى جز سرمايه فريب نيست » ؛ باشد ( 1 ) .