هاى تشكيل‌دهنده بدن اطلاق مىشود . رشته DNA در ناحيه تلومر كروموزومهاى Chromosome انسانى از تكرار پىدرپى و پشت سر هم يك توالى شش تايى يا هگزامر ( Hexamer ) از نوكلئوتيدها ( Nucleotide ) به صورت TTAGGG تشكيل مىيابد ( 13 ) يعنى اينكه بر خلاف ساختمان ساير قسمت‌هاى DNA و ژن‌ها كه ترتيب و توالى قرار گرفتن نوكلئوتيدهاى گوانين ( G ) ، سيتوزين ( C ) ، تيمين ( T ) و آدنين ( A ) در آن‌ها متضمن ترتيب خاصى نمىباشد ، در قسمت تلومر كروموزومها ، اين نوكلئوتيدها حتما " به صورت قطعات شش عددى از TTAGGG قرار گرفته و به تعداد زياد تكرار مىشوند تا اينكه طول و تعداد اين نوكلئوتيدها به حدود 13000 - 7000 نوكلئوتيد برسد . ( 16 - 23 ) اين قسمت از كروموزوم در واقع يك ساعت بيولوژيكى و ژنتيكى محسوب مىشود كه وقوع پديده پيرى و به تبع آن بروز مرگ را نيز كنترل و هدايت مىنمايد زيرا در جريان هر دفعه از همانندسازى رشته DNA ، به صورتى اجتناب‌ناپذير حدود 200 - 50 نوكلئوتيد در هر دو انتهاى كروموزوم از طول حد اكثر حدود 130000 نوكلئوتيدى اين قسمت تحليل رفته و حذف مىشود و بنابراين از طول ناحيه تلومر كروموزوم‌ها به تدريج كم مىگردد تا جائى كه طول اين قسمت به حدود 7000 - 5000 نوكلئوتيد بعد از همانندسازىهاى متعدد رشته DNA مىرسد و در اين موقع ، سلول وارد مرحله پيرى شده و بدنبال آن كاهش طول تلومر تا حدود 4000 - 2000 نوكلئوتيد مرگ سلول را بدنبال مىآورد ( 19 - 17 ) . تحقيقات ژنتيكى دامنه‌دار و طولانى نشان داده است كه وقتى طول تلومر رشته‌هاى DNA به حدود 5000 نوكلئوتيد برسد ، پديده‌اى موسوم به آپوپتوزيس ( Apoptosis ) با فعال شدن آنزيم هايى بنام كاسپيزها ( Caspases ) در سلول‌ها اتفاق مىافتد كه مفهوم آن وقوع سلسله‌اى از جريانات آنزيمى و فيزيولوژيكى در درون هسته و سيتوپلاسم سلولى و بدنبال آن اختلال