ضمنا يادآورى اين سال‌ها كافى است كه ما را از غرور و غفلت بيرون آورد كه در آغاز چه بوديم و اكنون چه هستيم و در آينده چه خواهيم شد ؟ . ( 3 ) آيه 68 سوره مباركه يس در اشاره به ايام پيرى انسان ، به ضعف‌ها و ناتوانىهاى عمومى انسان‌ها اشاره دارد و در اين موارد چنين تفسير شده‌اند كه : وضع انسان در پايان عمر از نظر ضعف و ناتوانى عقل و جسم هم هشدارى است به آن‌ها كه براى انتخاب راه هدايت امروز و فردا مىكنند ، و هم پاسخى است به كسانى كه تقصيرات خود را به گردن كوتاهى عمر مىافكنند و هم دليلى است بر قدرت خداوند كه او همان گونه كه مىتواند يك انسان نيرومند را به ضعف و ناتوانى يك نوزاد بازگرداند ، قادر است بر مساله معاد و همچنين نابينا ساختن مجرمان و از حركت بازداشتن آن‌ها زيرا مىفرمايد : هركس را كه طول عمر دهيم در آفرينش واژگونه مىكنيم ، آيا انديشه نمىكنند ؟ وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ . توضيح اينكه « نُنَكِّسْهُ » از ماده « تنكيس » به معنى واژگون ساختن چيزى است به گونه‌اى كه سر به جاى پا و پا به جاى سر قرار گيرد و در اينجا كنايه از بازگشت كامل انسان به حالات طفوليت است . زيرا آدمى از آغاز خلقت ضعيف است و تدريجا رو به رشد و تكامل مىرود ، در دوران جنينى هر روز شاهد خلقت تازه و رشد جديدى است ، بعد از تولد نيز مسير تكاملى خود را در جسم و روح به سرعت ادامه مىدهد ، و قوا و استعدادهاى خداداد كه در درون وجودش نهفته شده يكى بعد از ديگرى شكوفا مىشود ، دوران جوانى ، و بعد از آن پختگى فرامىرسد ، و انسان در اوج قله تكامل جسمى و روحى قرار مىگيرد ، در اينجا گاه روح و جسم مسير خود را از هم جدا مىكنند ، روح هم‌چنان به تكامل خويش ادامه مىدهد ، در حالى كه عقب‌گرد جسم شروع مىشود ، ولى سرانجام عقل نيز سير نزولى خود را شروع مىكند ، و تدريجا و گاه