يك انسان كه وظيفه و رسالت اطباء و درمانگران است به مثابه نجات همه‌ى آدميان و مرگ يك فرد به مثابه‌ى مرگ تمام آدميان است « 1 » پس از ورود اسلام به ايران ، شاهد اوج شكوفايى پزشكى در قرون سوم تا هشتم هجرى بوده‌ايم كه اين دوره را عصر طلايى اسلام و ايران مىخوانند و اين نبود مگر به لحاظ ظهور نوابغ فرزانه‌اى كه از كلام وحى ارتزاق مىكردند و از آيات الهى بهره‌مند مىشدند . رازى ، بوعلى ، اهوازى ، جرجانى و . . . از نوابغ اين دورانند . طبات ديروز به لحاظ آميختگى و امتزاجى كه با حكمت و ارزش‌هاى اخلاقى و آموزه‌هاى قرآنى داشت ، هرگز شأن و جايگاهى در حد يك حرفه نيافت . اما امروزه طبابت ما يك نوع بىثباتى پاراديمى را طى مىكند . در دو سه دهه‌ى اخير جهان غرب به لحاظ خلاء دين و معنويت ، اخلاق را محور توجه علوم و پژوهش‌هاى خويش قرار داده و سير نوشته‌ها و مقالات و كتاب‌ها و آثارى كه در اين حوزه‌ها عرضه شده است ، نشانگر اين واقعيت است . متأسفانه در كشور ما با حركتى وارونه در نتيجه‌ى انفكاك علوم پزشكى و علوم تجربى از علوم انسانى ، ضربه اى مهلك و كارى بر پيكره‌ى علوم پزشكى وارد شده است ، به گونه‌اى كه آثار و نتايج زيانبار آن هم‌اكنون كاملا محسوس است و اين مهم بر نگرانى مسئولين افزوده است ، اما در وراى اين نگرانى شديد ، هاله‌اى از اميد نهفته است ، زيرا در سال‌هاى اخير ، جامعه‌ى پزشكى ما بويژه با توسل به قرآن توانسته است يكى از پيشگامان اين حركت و اتصال و پيوند بين اين دو حوزه باشد . دانشگاه علوم پزشكى شهيد بهشتى با ايجاد و راه‌اندازى مركز تحقيقات اخلاق و حقوق پزشكى با پنج گروه تاريخ پزشكى ، اخلاق پزشكى ، فقه پزشكى ،

--> ( 1 ) . مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ مائده ( 5 ) ، آيه 32