دلايل قوىتر و جامع‌ترى نيز براى آن وجود دارد كه ممكن است بشر در آينده بدان دست پيدا كند . پس دستورات اكيد الهى بر نهى از آميزش با زنان حائض كاملا علمى و بر اساس آخرين يافته‌هاى پزشكى استوار مىباشد . اكنون كه در قرن بيست و يكم بسر مىبريم شايد پاسخ به چنين سئوالى ساده و امرى بديهى به نظر برسد اما بايد توجه نمود كه اين تاكيد در ابتداى دوران بعثت پيامبر مكرم اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه با مردمى ناآشنا به علم و دانش مواجه بوده‌اند با چنين سبك و سياقى ، چقدر جالب و كارشناسانه صورت گرفته است . منابع و مآخذ : ( ( 1 ) . اديب‌فر پرويز ، ميكروبشناسى پزشكى ، 1383 ، چاپ هفتم ، انتشارات نور دانش ) ( ( 2 ) . امامى مسعود ، قارچ شناسى پزشكى ، 1375 ، انتشارات دانشگاه تهران ) ( ( 3 ) . پيغامى ابراهيم ، قارچ شناسى تكميلى ، 1376 ، انتشارات احرار تبريز ) ( ( 4 ) . حاجيا مسعود ، ميكروبشناسى پزشكى پايه ( كالمن ، المر ) ، 1379 ، انتشارات دانشجو ) ( ( 5 ) . خسروى عليرضا ، قارچ شناسى پزشكى ، 1370 ، انتشارات جهاد دانشگاهى ) ( ( 6 ) . خمينى حضرت امام روح اللّه ، آيت اللّه محمد تقى بهجت ، آيت اللّه ميرزا جواد تبريزى ، رساله توضيح المسائل ( چهار مرجع ) ، 1380 ، انتشارات پيام محراب ) ( ( 7 ) . رضايىپور كار دوست ربابه ، اصول ايمونولوژى پزشكى ( تيزارد ) ، 1375 ، مركز نشر اشارت )