ممكن بود كه خون افراد آلوده را به عنوان انتقال خون استفاده كنند و باعث شوند افراد جديدى به هپاتيت مبتلا گردند ، اما از سال 1992 كه روشى براى كشف خون‌هاى آلوده كشف شد ، اين خطر از بين رفته است . نوزادانى كه از مادر مبتلا به هپاتيت به دنيا مىآيند ، اغلب وقتى كه خون آنها با خون مادرشان مخلوط مىگردد دچار اين بيمارى مىشوند . از آنجايى كه سيستم ايمنى اين نوزادان نمىداند كه ويروس هپاتيت متعلق به بدن آنها نيست ، اجازه مىدهد كه اين ويروس بدون روبرو شدن با هيچ مشكلى در بدن آنها تكثير يابد ، در نتيجه حدود 90 % احتمال دارد كه اين نوزادان به هپاتيت مزمن مبتلا شوند . اثرات هپاتيت بر بدن : به محض اينكه يك فرد به هپاتيت مبتلا شد ، كبد او به تدريج عملكرد طبيعى خود را از دست مىدهد و از آنجايى كه كبد يكى از مهمترين اعضاء بدن مىباشد ، وقتى بر اثر ابتلاء به هپاتيت آسيبى به آن وارد آيد مشكلاتى در سراسر بدن ايجاد مىشود . كبد در قسمت راست قفسه‌ى سينه قرار دارد و مانند پوست مىتواند خودش را التيام بخشد و دوباره‌سازى كند . در كبد بيش از 500 كار مختلف براى بدن انجام مىشود كه مىتوان آن را همانند يك كارخانه براى بدن در نظر گرفت . كبد با توليد صفرا باعث مىشود تا غذاهايى را كه ما مىخوريم به انرژى تبديل شوند . همچنين باعث ذخيره‌ى مواد مغذى شده و مواد شيميايى را مىسازد كه براى عملكرد طبيعى بدن حياتى مىباشد . به علاوه كبد باعث تصفيه‌ى خون شده و مواد شيميايى زايد را از خون پاك مىكند و هيچ‌كسى نمىتواند بدون كبد زندگى كند . وقتى ويروس هپاتيت ابتدا حمله مىكند گلبول‌هاى سفيد خونى ( سيستم ايمنى و دفاعى بدن ) براى مقابله با آن‌ها همانند سربازانى از بدن دفاع مىكنند . اين وضع باعث مىشود كه ويروس از بين برود و كبد خودش را ترميم كند . بااين‌حال در هپاتيت مزمن سيستم ايمنى بدن قادر به از بين بردن ويروس نمىباشد و در نتيجه ويروس به حمله‌ى خود به كبد ادامه مىدهد . در چنين وضعيتى تخريب كبد توسط حملات ويروس به همراه حملاتى كه سيستم دفاعى بدن در بسيارى از سلول‌هاى كبدى ايجاد مىكند صورت مىگيرد ، در نتيجه سلول‌هاى تخريب شده به صورت توده‌هايى در كبد باقى مىمانند و كبد ديگر نمىتواند خود را بازسازى كند . كبد سفت‌تر و بزرگ‌تر مىشود و خون ديگر نمىتواند به راحتى از كبد عبور كند و كبد كمتر قادر خواهد بود كه عملكرد طبيعى و حياتى خود را انجام دهد . اين وضعيت كبد را اصطلاحا سيروز « 1 » مىنامند و بيش از 30 % افراد مبتلا به هپاتيت مزمن دچار سيروز مىشوند . وقتى سيروز كبدى ايجاد مىشود خطر وقوع سرطان كبد افزايش مىيابد . متخصصين هنوز از علت بروز چنين وضعيتى آگاهى زيادى ندارند اما اين فرضيه وجود دارد كه التهاب و آسيب سلولى كه در سيروز ايجاد مىشود منجر به رشد سلول‌هاى سرطانى غير طبيعى در كبد مىگردد . گرچه حدود 20 سال طول مىكشد كه يك كبد سيروزى به سرطان كبد دچار شود ، اما تخمين زده مىشود كه بيماران مبتلا به هپاتيت مزمن 200 برابر بيشتر از ساير افراد احتمال دچار شدن به سرطان كبد را دارند . متأسفانه نتيجه‌ى نهايى سيروز و سرطان كبد ، اغلب نارسايى كبد و مرگ خواهد بود و حتى اگر سرطان كبد هم ايجاد نشود پيشرفت بيمارى هپاتيت باعث افزايش خطر نارسايى كبد خواهد شد . هپاتيت قابل پيشگيرى است : گرچه مبتلا شدن به ويروس هپاتيت مىتواند عواقب خطرناكى داشته باشد ، اما راه‌هاى زيادى وجود دارد كه مىتوان از ابتلاء به اين بيمارى پيشگيرى كرد . شايد مهمترين راه پيشگيرى از ابتلاء به هپاتيت ، انجام واكسيناسيون

--> ( 1 ) . Cirrhosis