زيرا مغز او به خوبى و به صورت نرمال كار نمىكند بنابراين همان‌طور كه قبلا گفتيم افراد هيپوگليسميك به مراقبت ، همراهى ، همدلى و هميارى نياز شديد دارند . چه كسانى مىتوانند كمك كنند ؟ كسى كه در ارتباط با بيمار هيپوگليسميك است ، براى آنكه بتواند به بهترين وجه به بيمار كمك كند بايد داراى خصوصيات زير باشد : 1 - مفهوم اين بيمارى و خصوصيات و مشخصات آن را به خوبى بداند . 2 - هميشه در كنار بيمار آماده‌ى يارى و كمك به او باشد . 3 - علاقمند به هميارى ، همكارى و همدلى باشد . 4 - دلسوز ، غم‌خوار و مهربان باشد . 5 - فردى عاقل و بالغ باشد و نگذارد كه احساسات بيمار جريحه‌دار شود . 6 - بداند بيمار فردى كينه‌اى و عقده‌اى نيست و چنانچه حالات ناخوشايندى را از خود بروز مىدهد به خاطر لجبازى و يا اذيت و آزار رساندن نيست و به ياد داشته باشيد : نيش عقرب نه از ره كين است * اقتضاى طبيعتش اين است 7 - با صبر ، حوصله و با استقامت و پشتكار براى كمك اقدام كند . 8 - هميشه توجه داشته باشد كه با يك نفر بيمار سروكار دارد ( فردى كه داراى جزر و مد ، فراز و نشيب و نوسانات خلقى است ) . 9 - خودخواهى و خودپسندى را كنار گذاشته و بداند كه فرد مبتلا با كمى قند خون كنترل خود را از دست مىدهد و فرياد مىكشد يا هر نوع عمل زشت ديگرى را مرتكب مىشود ، لذا نبايد ناراحت شود ، زيرا بيمار مقصر نيست بلكه بيمارى كمى قند خون است كه مغز وى را فلج كرده است . 10 - هميشه بين بيمار و بيمارى او تفاوت قايل شود . آگاه باشد كه بيمار فردى خوب و دوست‌داشتنى و انسانى قابل احترام است ولى بيمارى او خطرناك و ناراحت‌كننده مىباشد . 11 - در هنگام ضرورت روى بيمار تسلط و نفوذ داشته باشد ، سعى كند با وسايلى اين تسلط را به‌طور منطقى حفظ كند تا بتواند بيمار را كنترل كند . 12 - همراه بايد بداند كه با پرخاشگرى و فرياد ، آه و ناله ، نفرين و فحاشى ، تهديد ، تنبيه و كتك نمىتواند بيمار را كنترل كند و در جواب فرياد بيمار ، اگر او نيز فرياد بكشد و مثل بيمار رفتار كند به نتيجه‌اى نمىرسد . 13 - سعى كند در مواقع درگيرى و ناراحتى ، زود مسأله را تمام كند تا درگيرى ادامه پيدا نكند ، زيرا ممكن است بيمار به كارهاى خطرناكى مانند فرار از خانه يا خودكشى يا ديگركشى و . . . دست بزند . 14 - مانند كمك‌خلبان در كابين هواپيما ، هنگامى كه خلبان به علت بدى آب و هوا و يا مه‌آلود بودن فضا نمىتواند راه را تشخيص دهد او را يارى و حمايت كند . 15 - هميشه به ياد خدا بوده و از او استمداد و درخواست كمك كند و به او توكل كند و راضى به رضاى الهى باشد و بداند كه خداوند خيرى در اين بيمارى براى بيمار و والدين او قرار داده است . 16 - هيچ‌گاه مأيوس نشود و بداند كه با ممارست و صبر به سرمنزل مقصود ( يعنى سلامتى ) مىرسد . طبيب ايرانى محمد بن زكرياى رازى مىگويد : « سزاوار است كه طبيب هميشه بيمارش را به بهبودى اميدوار سازد هرچند خود مطمئن نباشد ، زيرا كه مزاج جسم تابع اخلاق نفس است بنابراين طبيب بايد روحيه‌ى بيمار را بالا ببرد و بكوشد تا از طريق طب نفسانى خوف و ترس را از وى بر طرف سازد تا به حول و قوه‌ى الهى بيمار شفا يابد » 17 - دعا كردن را فراموش نكند ، خصوصا اين دعا را بخواند . اللهم اشفه بشفائك خداوندا با شفايت او را شفا عنايت فرما و داوه بدوائك و با دوايت او را مداوا كن و عافه من بلائك و از بلاهايت او را عافيت عطا فرما . 18 - آگاه باشيد با تنبيه ، مسخره كردن ، توبيخ ، تهديد ، زندان و شكنجه ، بيمار بهبودى حاصل نمىكند و هرگز نمىتوان با اين رفتارها به مغز ، خوراك رساند . فرد هيپوگليسمى هنگام كمى قند خون ، متوجه