بيش از 30 كشور در 4 قاره جهان سبب ابتلاء 5000 نفر ( سن‌هاى بين 25 تا 70 سال ) و مرگ بيش از 300 نفر در كشورهاى چين ، هنگ‌كونگ ، كانادا ، ويتنام و تايلند گرديد . گسترش بيمارى به مناطق خاورميانه شامل كويت ، عربستان سعودى ، بحرين و سنگاپور ، نگرانى وقوع همه‌گيرى در منطقه را مطرح كرد . اين بيمارى بيشتر از مرزهاى هوايى و يا احتمالا ساير مبادى ورودى توسط افرادى كه به مناطق آلوده سفر كرده‌اند وارد مىشود . اولين مورد بيمارى در خاورميانه در كويت ، توسط سازمان بهداشت جهانى گزارش گرديد . عامل بيمارى ويروسى از خانواده كرونا ويروس‌ها مىباشد . جهت پيشگيرى از ابتلا به شيوع بيمارى ، عدم مسافرت به مناطق پرخطر توصيه شده است . در صورت تماس با افراد آلوده كنترل و تب‌هاى بدن به مدت 10 روز و در صورت بروز تب 38 درجه و وجود علائم ، مراجعه سريع به مراكز بهداشتى توصيه مىگردد . با توجه به آمار بالاى آلودگى ، كادر بهداشت و درمان كه با تماس با بيماران بوده‌اند ، آگاهى و توجه جدى پزشكان و كادر بهداشتى درمانى به نكات مراقبتى و پيشگيرى ضرورت دارد . علائم بيمارى : بيمارى عمدتا با پيش‌درآمد تب ( بيش از 38 درجه سانتىگراد ) آغاز مىشود . بيمارى با تب بالا و گاهى با لرز و تكان‌هاى شديد همراه است و ممكن است با ساير علائم از جمله سردرد ، بىحالى و درد عضلانى توأم باشد . در شروع بيمارى ، برخى از بيماران علائم تنفسى خفيف دارند به‌طور معمول لكه‌هاى پوستى و مشكلات گوارشى وجود ندارد . البته برخى از بيماران وجود اسهال را در دوره پيش‌درآمد همراه با تب ذكر كرده‌اند . بعد از 3 تا 7 روز ، مرحله تنفس تحتانى با شروع سرفه خشك و بدون خلط شروع مىشود كه ممكن است با كاهش اكسيژن همراه باشد ، يا به سمت آن پيشرفت كند . در 10 تا 80 درصد موارد ، بيمارى تنفسى آن‌قدر شديد است كه نياز به لوله‌گذارى و تهويه مكانيكى ايجاد مىشود . ابتلاى به اين بيمارى در كشورى ممكن است به دنبال اقامت در يك منطقه آلوده و يا سابقه مسافرت به منطقه آلوده‌اى صورت گيرد . راه‌هاى سرايت : انتقال از شخص به شخص از طريق قطرات تنفسى و ترشحات بدن فرد بيمار بوده و بيشتر در افرادى كه در بيمارستان يا در خانه با بيمار تماس نزديك داشته باشند صورت مىگيرد . بنابراين در صورت مراقبت از بيمار ، زندگى با وى يا تماس نزديك با ترشحات تنفسى مايعات بدن يا مدفوع بيماران احتمال انتقال بيمارى وجود دارد . ضمنا ساير راه‌هاى سرايت ، نظير انتقال از طريق محصولات كشاورزى و غذا مورد توجه قرار گرفته است . بنابراين افرادى كه ملاقات و تماس نزديك و يا تكلم و صحبت و مراوده با بيمار داشته‌اند ، بالاترين خطر ابتلا به بيمارى را دارند . علاوه بر اين سير ابتلا فرد بيمار ، شانس و احتمال انتقال بيمارى را افزايش مىدهد . وجود و عدم وجود علائم اوليه مثلا سرفه و علائم تنفسى در افزايش يا كاهش اين احتمال ، مؤثر است . احتياطهاى لازم جهت پيشگيرى : بيمار مبتلا به سارس مىبايد به هنگام عطسه و سرفه دهان و بينى خود را پوشانده و در صورت بهبودى نيز ، ضرورى است كه در هنگام مواجه با افراد مشكوك به سارس از ماسك استفاده كند . براى هر بيمار مبتلا به سارس مىبايد از دستكش‌هاى يك بار مصرف استفاده كرد و بلافاصله پس از برقرارى تماس با مايعات بدن بيمار ، دستكش‌ها بايد خارج شده و نابود گردند . مؤكدا توصيه مىگردد به هيچ عنوان نبايد با شستشوى دستكش مجددا از آن استفاده كرد . بيماران مبتلا به سارس نبايد از لوازم عمومى منزل ، نظير قاشق ، چنگال و . . . خانواده استفاده كنند . با