هاى ريز وجود دارد ، ميوهء آن در فصل تابستان مىرسد ، اعراب دانه‌هاى آن را اغذبه گويند . اين درختچه در اروپا و آسيا انتشار دارد ، در ايران در آذربايجان ، چاه ريگ ديلمان ، درّه كرج ، كلاردشت ، خراسان ، دماوند ، قزوين ، پلور ، درّه تالار ، كرمان و شهداد ديده مىشود . برگ گز طبيعت آن : سرد و خشك است . خواص درمانى : 1 - گاه‌گاهى آن را مصرف كنيد ، از سفيد شدن موى سر و صورت جلوگيرى مىكند . 2 - آن را در سركه بجوشانيد و صاف‌كردهء آن را بنوشيد . ورم كبد را مرتفع خواهد كرد ، چنانچه در اطاق يا حمام دربسته‌اى برهنه شويد و آن را بسوزانيد و دود حاصل را به پوست بدن بدهيد و يا مقدارى از آن را جوشانده و آب جوشانده را صاف كنيد و داخل وان حمام ريخته و در آن قرار گيريد ضمن عمل گندزدائى دارويى رادع بوده و جوشهاى چركى بدن را بر طرف مىسازد ، براى تقويت پوست و موها نيز مفيد است و از ريزش مو جلوگيرى مىكند . 3 - مزمزه با آب جوشاندهء آن درد دندان را ساكت و دندان‌ها را تقويت و محكم مىسازد . 4 - آن را به صورت طبخ شده يا تازهء آن را بكوبيد و بر روى محل جذام بگذاريد ، در كشتن و نابود كردن ميكروب جذام و ترميم عضو اثر قابل توجهى دارد . 5 - افرادى كه مقعد آنان بيرون مىآيد ، برگ‌هاى آن را پخته و بر مقعد خود ضماد گذارند . مقعد را جمع مىكند و بالا مىكشد و از خروج آن جلوگيرى مىكند . تذكر : افرادى كه به ضعف معده مبتلا هستند ، ضعف معدهء آنان را تشديد مىكند . مصلح آن : صمغ عربى مىباشد .