ميوهء زيتون طبيعت آن : ميوهء نارس آن سرد و ميوهء رسيدهء آن گرم است . تركيب شيميايى : مواد چرب و روغنى - مواد ازته - گلوكوزيد اولورروپئين - آب - سولز - منگنز - خاكستر - سديم - فسفر - كلسيم - پتاسيم - گوگرد - منيزيم - كلر - آهن - مس . ويتامين‌هاى D - C - A در آن وجود دارد . خواص درمانى : 1 - خوردن زيتون پرورده با غذا ، اشتهاآور قابض و مبهى است . 2 - پخته‌شدهء آن جهت معالجه نقرس و درد مفاصل مفيد است . 3 - رسيدهء آن را مدتى در آب‌نمك بخيسانيد بعد با مغز گردو بخوريد ، دستگاه گوارش را تقويت مىكند . 4 - آن را در آب‌غوره آن‌قدر بجوشانيد تا مانند عسل گردد بعد آن را در دهان مضمضه كنيد ، تا حدودى درد دندان پوسيده را قطع و از پيشرفت آن جلوگيرى مىكند . 5 - ضماد آب ميوهء زيتون براى جلوگيرى از ريختن مو و كچلى و جوش‌هاى سر نافع است . 6 - ضماد ميوهء رسيدهء زيتون براى سر باز كردن سوزه و رفع پوسته دادن نافع است . 7 - ضماد ميوهء نارس آن براى درمان سوختگى كه از آتش باشد مفيد است . تذكر : معده را سست مىكند ، قىآور است ، مضر ريه است . ايجاد بىخوابى مىكند . روغن زيتون نام ديگر : هويل‌دوآليو . مشخصات : روغن زيتون را از ميان بر ميوهء زيتون استخراج مىكنند ، روغن زيتون مايعى است به رنگ زرد مايل به سبز يا زيتونى و زلال و شفاف و كمى چسبنده . ارقام مختلف زيتون 1 - ميوه كامل 2 - مقطع طولى ميوه 3 - هسته 4 - مقطع عرضى هسته 5 - بادام مغز هسته