اين قبيل نفوس بيمارى چنين مىفرمايد : ( 1 ) - هركس كه به خداوند و روز قيامت ايمان دارد مسلما " بوعده خود وفا مىكند . « 1 » ( 2 ) - سه صفتى هست كه در هركس باشد او منافق است : اگرچه نمازگزار و روزه‌دار هم باشد اول آنكه سخن دروغ مىگويد . دوم خلف وعده مىكند - سوم كسانى كه در امانت خيانت مىكنند « 2 » ششم - حرص ( طمع زياد ) اين بيمارى از افراط در طلب مال بوجود مىآيد كه شديدترين آن ( آز و شره ) مىباشد هر دو اينها از بيماريهاى روحى هستند ، كه در اثر غلبه قوه حيوانى ( غرايز حيوانى ) بر عقل فايق مىشوند در نتيجه عقل را منكوب مىسازند يكى از عوارض اين بيمارى فقر مىباشد ، زيرا هر اندازه حرص او بمال و ثروت و مقام زيادتر مىشود باز خود را فقير احساس مىكند . چون فقر همان احساس نياز مىباشد مردم حريص و طماع هم هميشه خود را نيازمند احساس مىكنند هرچند كه داراى ثروت زياد هم باشد . به همين جهت است كه گفته‌اند : شخص غنى واقعى كسى است كه نفسش بىنياز باشد باز هم گفته‌اند : قناعت گنجى است كه هرگز پايان نمىپذيرد « 1 » و با توجه به همين نكات است كه امام صادق ( ع ) هم

--> ( 1 ) نقل از كشف الاخطار ( 2 ) تحف العقول ( 1 ) بعضى از علماى روانشناسى گفته‌اند در اثر تجربه مسلم شده كه تلقين قناعت و بىنيازى بنفس جلو اين بيمارى را مىگيرد با توجه به همين اثر روحى است كه دين اسلام صفت قناعت را بسيار ستوده است .