است : 1 - هيچ مرضى و دردى رنج‌آورتر از دروغ نيست . 2 - كسى كه بيشتر دروغ گويد ، فروغ جانش ضعيف‌تر مىشود . 3 - كسى كه به زبانش راستگو باشد ، اعمال و رفتارش هم پاك و مقدس است باز حضرت مىفرمايد : خداوند از لحاظ فطرت براى بشر قفلهائى درست كرده است و مفتاح همه كارهاى شر شراب است ، و دروغ‌گوئى ، ولى دروغ‌گوئى بيشتر از شراب شرها را جلب مىكند . مبادا با دروغ‌گويان ، معاشرت كنيد و با آنها هم‌صحبت شويد ، زيرا دروغ‌گويان در همان حالى كه مىخواهد به شما سودى برساند ضرر خواهد رساند ، دروغگو با دروغش دور را براى تو نزديك و نزديك را دور مىكند . سوم : حسد بردن : حسد يعنى كينه ورزيدن به نعمت و سعادت ديگران و خواستن زوال آنها مىباشد ، شخص حسود ، شب و روز بخوشى و سعادت ديگران مىانديشد و از آن انديشه رنج مىبرد . ابو الحسن تهامى بوسيله سرودن شعرى حالت يك حسود را بسيار خوب مجسم كرده است كه مىگويد : من كسى را كه به من حسد مىبرد . بخاطر اين مىبخشم - كه او را در كنيه من سر است - صنع و قدرت خداوندى را توجه كنيد - كه در چشم حسودان باغ كنار زيبا جلوه‌گر مىسازد ( منتهى شعفها و خوشيهاى ديگران را در نظر او زيبا جلوه مىدهد ) ولى ايشان را براز آتش شعله‌ور حسد مىكند كه هميشه آنها را مىسوزاند بيمارى حسد در نفس آدمى - از معرض بخل جان گدازتر مىباشد . زيرا بخيل فقط مال خود را دودستى مىچسبد و آن را به ديگرى نمىبخشد و بخاطر اين كار رنج مىبرد و زحمت مىكشد ولى حسود سعى مىكند ، كه جلو نعمتهاى خداوندى را نسبت به ديگران به‌بندد و بيهوده رنج مىبرد