اعتقاد بسرايت بيمارى و يا فال بد زدن نيست « 1 » و مسلم است كه اين حديث دو تأويل بيشتر ندارد : يكى آنكه : چون دين اسلام با يك نواميس و معنوياتى نازل شده كه مانع از ابتلا به بيماريهاى سرايت‌كننده مىباشد . چنان كه مىبينيم اسلام پيروان خود را از ارتكاب هرگونه فسق و فجور ( آميزش غير مشروع ) كه لازمه‌اش مبتلا شدن به بيماريهاى مسرى مىباشد منع كرده است . از طرفى هم در رعايت اصول بهداشت تاكيد زياد نموده است . مثلا " اسلام مىگويد : هنگامى غذا بخوريد كه گرسنه شديد و زمانى از سر غذا بلند شويد كه كاملا " سير نشده‌ايد . اين دستورهاى بهداشتى كه مانع اختلال معده و فساد اخلاط معده ، يا بروز ابتلاء معده كه مادر بيماريهاست كه ما نمىتوانيم به همه اين دستورها در اين رساله اشاره كنيم بعد هم اسلام همه اشياء مضر را ( از قبيل خوردن مشروبات الكلى - قمار - و اعتيادهاى مضره ) حرام كرده است همانطوريكه طب هم ( مشروبات مضر را منع نموده است . پس وقتى مسلمانى از روى ايمان به همه اين دستورها و سنتها عمل كند دچار هيچ‌گونه امراض مسرى نخواهد شد فقط مبتلا به بيماريهاى سرما خوردن و يا گرمى مىشوند كه هيچ‌كدام آنها مسرى نيستند . پس اين معنا با ظاهر اين حديث مطابقت دارد . معناى دوم - اينكه اسلام همه تاثيرات را منحصر باراده و خواست خداوند مىداند بنابراين مسلمان معتقد به اين عقيده وقتىكه بيك مرضى مبتلا شد فكر نمىكند كه اين بيمارى در اثر انتقال ميكروب ها برايش بوجود آمده است و همانطوريكه اعراب زمان جاهليت چنين

--> ( 1 ) نقل از صحيح مسلم جلد 3 ص 259