با آتش شوق آنها را مىجوشانى تا از كف و غليان آنها حكمت پديد آيد - بعد آنها را در ورقه‌هاى رضا پهن مىكنى و با باد استغفار آنها را سرد مىنمائى بعد از همه اينها شربتى بسيار پاكيزه درست مىكنى پس از آن شربت در جاى خلوتى مىخورى كه غير از خداوند كسى ترا نبيند - اين شربت هم گناهان ترا از بين مىبرد در اين هنگام طبيب اين شعر را گفت : اى كسى كه خواستار وصال حوريهاى زيبا در خوابگاه شان هستى ، تلاش كن ، چون مهريه و كابين آن حوريان بهشتى تقوا به خداوند مىباشد - پس تلاشگر باش نه تنبل ، و بخاطر رسيدن بوصال آن حوريهاى بهشتى با نفس خود مبارزه كن . مشاهده اين‌گونه حوادث نشان‌دهنده اين نكته است كه دين حنيف اسلام عنايت و توجه خاصى به بهداشت جسمانى و روحانى داشته است . آنچه كه در نزد پيامبر ( ص ) و اوصياءاش از معرفت الهى و گنجه‌هاى علوم قرآنى بود بمردم مىآموختند ، حضرت پيامبر در حال حياتش واسطه ميان خالق و مخلوقش بود وقتىكه خداوند او را بسوى خود خواهد لطف عام و كرم همگانى خداوند مانع از آن نشد كه مردم را پس از وفات پيامبرش به حال خود واگذارد - و بدون اينكه براى آنان راهها و مرشدى تعيين كند كه آن راهنما - اين گنجينه‌هاى دانش را باز كند ، و تعاليمى را كه براى مصلحت آنها ضرورت داشت به آنها تعليم دهد لذا پيامبر ( ص ) جانشينهائى براى خود انتخاب كرد كه آنها هم حامل همان علوم الهى بودند ، اين امر تعجب ندارد زيرا هم آنها آن علوم را از جدشان پيامبر ( ص ) فرا گرفتند كه او هم از جبرئيل و خداوند فرا گرفته بود . انتشار تعاليم آنان در ميان مردم ، نشان داد كه آنها از حيث معرفت و اطلاعات كامل بوده‌اند ، مخصوص بعلم طب بيشتر از ساير