بيشتر پزشكان ( جندى شاپور ) تمايل به آمدن به بغداد نشان دادند تا در آنجا بعلم و مال زياد دست يابند - خود جورحيس كه طبق دستور خليفه نامه‌اى بفرزندش نوشت كه او هم به بغداد آمد - بعد از او هم هم ( ماسويه ) پدر يوحنا " به بغداد آمد ، بعد هم فرزندش يوحنا به بغداد منتقل شد - از اقطار ديگر هم پزشكان زيادى به دار السلام ( بغداد ) آمدند تا اينكه دار الخلافه در عصر منصور كه معاصر با عصر حضرت امام جعفر صادق ( ع ) - كعبه علم و مقصد صاحبان فضيلت و ادب - و مقر انتقال علوم و فنون بويژه طب شد - به‌طورىكه بيماران از هر كشورى براى معالجه و مداوا به بغداد رو آوردند اما در اين ميان حضرت ابو عبد الله جعفر صادق ( ع ) - با تشكيل حوزه علمى بسيار وسيعى مركز تجمع دلهاى صاحبان فضل و فضيلت - و مدرسه بزرگى براى هر علم و فن - فلسفه و ادب - بود و حضرت در آن مدرسه بياران و شاگردان و كسانى كه مىخواستند از تراوشات درياى علم او بهره‌مند شوند - تدريس مىكرد . و با تعاليم خود دلهاى ملتهب و بيمار را شفا مىداد و نفوس تشنه علم و دانش را سيراب مىكرد تدريس آن حضرت در آن زمان در سطح بسيار بالايى بود كه اگر وجود آن حضرت نبود - هيچ‌كدام از علماى ديگران زمان به اسرار و حقايق آن علوم واقف نبودند . يك نگاه به كتاب ( توحيد مفضل ) و دقت در بعضى از مناظرات آن حضرت با اطباى زمان خود - دليل بارزى بر زيادى علم و دانش ذاتى ايشان و آگاهى كامل ويرا به علم طب مىرساند . كه پزشكان معاصر او بحقايق تعاليم او آگاه نبودند اما اكتشافات قرنهاى بعد آن حقايق را مسلم و محرز شناخته است . براى اينكه برحسب هوش فطرت فكريش بتدريج ارتقاء پيدا مىكند و برحسب نظريه دشوار و ارتقاء افكار ساده اطبا و تفكرات بسيط علما