مىجنگيدند ، جنگ مىكردند ، با هركه آنها صلح مىكردند ، صلح مىنمودند ، تا اينكه حضرت امام حسين شهيد شد ، بعد از آن ائمه اهل بيت قيام نكردند بلكه همه آنها از حضرت سجاد ( ع ) گرفته تا امام حسن عسگرى ( ع ) فقط به نشر معارف اسلامى ميان مسلمانان قناعت كردند ، و به پيروان خود دستور دادند ، كه از جنگ و قتال دورى كنند منتهى حكومتهاى وقت آن كسانى را كه عليه ظلم و ستم آنها ابراز نفرت مىكردند رها نمىساختند اين بود كه واقعه ( حره ) در سال 62 ه در مدينه اتفاق افتاد . بعد از آن ، از شيعيان كسانى كه از يارى امام حسين خوددارى كرده بودند ، از عمل خود توبه كردند و براى طلب خون امام حسين قيام نمودند . بعد هم قيام مختار پيش آمد كه قاتلين حضرت را نابود كرد ، در راس هيچ‌كدام از اين قيامها از اهل بيت كسى نبود ، ولى بعدا " قيام‌كنندگان از عترت حضرت رسول ( ص ) بودند ، ولى نه از خود امامان عليهم السلام بلكه از پسر عموهايشان بودند ، مانند زيد بن على بن حسين كه عليه هشام قيام كرد و در كوفه شهيد شد و در سال 122 مصلوب گشت و وقتىكه يحيى بن زيد قيام كرد ، جسد او را سوزاندند و به آب فرات انداختند « 1 » . نتيجه خروج يحيى هم قتل و دار كشيدن در دروازه ( جوزخان ) « 2 » بود ، و در ايام يزيد بن وليد ( ناقص ) ، عبد إله بن معاويه بن عبد إله

--> ( 1 ) - نقل از مقاتل الطالبين ) اما نهضت حسين بن محمد را از مقاتل نقل نكرده‌ايم . مولف . ( 2 ) - جوزجان نام محلى در اطراف كوفه مىباشد ، مترجم .