امام رضا ( ع ) بمامون رسيد او آن را خواند و شاد شد و دستور داد آن را با آب طلا نوشتند ، و نامش را ( رساله مذهبه ) و در بعضى نسخ ( رساله ذهبيه ) گذاردند الخ . اين رساله درباره علوم دينى يا اصول و فروع آن نوشته نشده و متعرض مسئله مورد اختلاف مسلمانان نگشته ، يا اينكه درباره موضوع خارق العاده نوشته نشده ، تا بتوان در نسبت آن به امام شك كرد . چنان كه قبلا ملاحظه كرديد ، كه حضرت در مجلس مامون فرمود : ( در نزد من از طب چيزى است كه من شخصا آن را تجربه كرده به صحتش مطمئن شده‌ام آن هم بمرور زمان ، اين رساله شامل چيزى است كه نبايد انسان به آنها جاهل باشد و اگر آنها را ترك كند عذرش پذيرفته نيست . ) و اين مسئله را حضرت با جواب خود بمامون تاكيد فرموده ، كه گفت ( از مسائلى است كه من از ديگران شنيده‌ام و خودم آزمايش كرده‌ام ) . چنان كه در مقدمه ماه‌هاى رومى فرموده ( كيفيت حفظ بهداشت از قول قدماء ، كه بعد هم بقول ائمه عليهم السلام برميگرديم . ) پس همه اين مطالب نشان مىدهد كه اين رساله از نظر امام مجموعه تجارب شخصى او باضافه آنچه كه از پدرانش شنيده و از گفته‌هاى قدماء استنباط نموده است . نظر خود مامون و اطرافيانش و هم‌چنين نظر طب جديد درباره اين رساله : اما مامون چون پس از مطالعه آن را بسيار گرانبها ، و مهمتر از هر طلا و در ديد ، دستور داد آن را با آب طلا بنويسند و آن را در خزانه حكمتش نگهدارى كنند ، اما نظر اطرافيان مامون و پزشكان آن عصر همه آنها اين رساله را تعريف كرده و قدرش را والاتر داشته‌اند .