فصل آخر « 1 » حضرت در اين فصل مىفرمايد : امير المؤمنين و مردم ديگر كه اين رساله مرا مىخوانند ، اگر بدستورات من كه در اين نوشته‌ها آمده عمل كنند باذن خداوند متعال از بلاها و دردها ايمن خواهند ماند ، و عاقبت هم سلامتى و عافيت جان و تن خود را بدست خواهند آورد . بحول و قوه خداوند بزرگ ، اوست كه بهر كس بخواهد عافيت عطا مىكند ، امير المؤمنين و اشخاص ديگرى كه به صحت و سلامتى خويش علاقمند هستند بايد در كسب دستورات بهداشتى احتياط را رعايت كنند . يعنى سخنان كسانى كه نه در مكتبى درس خوانده‌اند و نه در سايه رياضت نفس كمالى اندوخته‌اند گوش ندهيد ، چنان كه مىشنويد بعضيها مىگويند : فلان غذايى را خوردم به من ضرر نرساند و يا اينكه فلان كارى را كردم زيانى نديدم . گوينده اين قبيل سخنان ، بمنزله چهارپاى نادان و كوته‌فكرى است كه هنوز به سود و زيان خودش آگاه نيست و نتوانسته نيك را از بد تشخيص بدهد . بيماريها كه آفات جان و تن انسان هستند ، بدزدانى مىمانند كه يك بار بخانه‌اى دستبرد بزنند ، و نگاه كنند كه اگر صاحب‌خانه كه به تعقيب و سرزنش آنان گامى برنداشت بار ديگر دستبرد سنگين‌تر به آن خانه مىزنند ، تا سرانجام حمله نهائى خويش را شروع مىكنند . بيمارى را بايد قبل از بوجود آمدن درهم شكست و از سبكى و يا كوچكى آن نبايد فريب خورد ، تا مبادا زمان حمله‌اش برسد و روزگار آدمى را تباه كند .

--> ( 1 ) - در بعضى از نسخه‌ها ، بنام پايان رساله آمده است .