غير قابل جبران خواهد شد . مثلا آدمى به جاى مصرف غذاى طبيعى و سالم در حد لزوم بدن ، از غذاى مصنوعى و ساختگى به مقدار زيادتر از احتياج ، مصرف مىنمايد . بدنبال اين اشتباه ، بدن متحمّل خساراتى مىشود كه نتيجه‌ى آن بعد از سال‌هاى متمادى به‌گونه‌هاى مختلفى خود را ظاهر مىسازد . از آنجايى كه اساس فيزيكى بيشتر بيمارىها مخصوصا بيمارىهاى متابوليكى بد غذايى است ، بنابراين ارزش امساك در غذا بهترين درمان است . با كم خوردن يا نخوردن غذا بدن فرصت ترميم خود را دوباره بازيافته و انرژى اضافى را كه صرف هضم و جذب غذاهاى اضافى نموده است ، صرف ترميم خود مىنمايد . زيرا اگر بدن به‌خواهد هم جذب كند و هم دفع نمايد و عمل مثبت و منفى را در زمان كوتاهى انجام دهد برايش مشكل است . اما اگر زمانى فرصت داشته باشد كه به‌تواند مثلا عمل دفع را بيشتر انجام دهد ، سلامتى خود را بهتر تأمين مىكند به دست آمدن اين زمان ترميم در سايهء امساك است . مثالى ساده اما باارزش : اگر بدن آدمى را به استخرى تشبيه كنيم كه سال‌هاى متمادى از رسوبات لاى و گل پر شده است و حالا مىخواهيم آن را خالى كرده شستشو دهيم ، بايد مجراى ورودى را بسته و راه خروجى را بازگذاريم . اگر هر دو مجراى ورودى و خروجى باز باشند هميشه استخر پر و فرصت پاك شدن را نخواهد يافت ، اين فرصت زمانى به دست مىآيد كه مجراى ورودى بسته يا لا اقل كم‌تر از مجراى خروجى باز باشد كه اين نيز همان امساك است . مهمّ اينجاست كه : هيچ‌كس از قوانين طبيعت نمىتواند سرپيچى كند زيرا متابعت نكردن از قوانين طبيعى عوارضى را در بر خواهد داشت كه بدخورى ، پرخورى و بىنظمى در غذا يكى از آنها است . اينجا است كه گفته‌اند : هيچ‌كس در برابر سرپيچى از قوانين طبيعى بدون مجازات نخواهد ماند . ( آيا مجازات پرخورى و بدخورى ، عوارض قلبى ، فشارخون ، چاقى بىقواره ، نقرس ، مرض قند و ده‌ها بيمارى ديگر نيست ؟ ! ) . آدمى چه به‌خواهد چه نخواهد ، چه به‌داند و چه نداند ، اين عوارض مزاحم كم‌كنندهء طول