بدن خود كرده است . بيشتر بدن‌ها اين مقدار كالرى و حرارت را لازم نداشته ( به علت كمى تحرّك بدن ) زيادى آن منجر به چاقى و زياد شدن چربى خون مىگردد . زيان اين بدخورى و پرخورى نه از لحاظ بدنى بلكه از نظر اقتصادى هم قابل جبران نيست . زيرا كسانى كه بيشتر از پختنى استفاده مىكنند ، بايستى : اضافه‌تر ظرف بشويند ، آب بيشترى بريزند ، پودر ظرفشويى بيشترى مصرف كنند وقت بيشترى را براى تهيه غذا به كار برند ، مواد سوختنى زيادترى را از دست به‌دهند كه همهء اينها بايستى با صرف بودجهء بيشترى جبران شود . حال اگر به جاى پختنىهاى متنوع ، يك جور غذاى مناسب آن‌هم در يك وعده « پختنى » و در وعده‌هاى ديگر از غذاهاى ساده و به اصطلاح حاضرى استفاده شود . شب‌ها را با ميوه‌جات يا مقدارى سالاد ، سپرى نمايند مخاطرات بالا را از خود دور ساخته‌اند . زيان غذاهاى چرب علاوه بر نارسايى شريان‌هاى غذادهنده به عضلهء قلب ( كرون‌ها ) و سفت شدن شرايين ، مخصوصا عروق مغز ، باعث خروج ماده‌اى به نام آنتروگاسترين از مخاط اثنىعشر و ژژنوم مىشود . ( اول رودهء باريك كه اين هورمون وارد خون گشته باعث مهار حركات معدى مىگردد و سرعت تخليه‌ى آن را به نصف تقليل مىدهد ) . هرچه چربى غذا در كيموس معدى بيشتر باشد مهار تخليه‌ى آن بيشتر شده ، غذا مدت بيشترى در معده باقى مىماند . اين ماندن غذا ، خود موجب تشديد اسيديته معدى و زياد شدن آن مىشود كه سرانجام موجب ايجاد ورم و در به وجود آمدن زخم معده و اثنىعشر مؤثر خواهد بود . معمولا چاق‌ها به علت بار اضافى كه بر دوش دارند طبعا به تنگ نفس ، كم‌حوصلگى ، عصبانيت ، عدم تحرّك ، كندى در كارها و به يك حالت بىحالى مخصوص به خود دچار مىشوند ، كه اين امر در تحريك عصب سمپاتيك به علت تحريكات هيجانى فوق مؤثر بوده و باعث كم شدن حفاظت قسمت اول روده يعنى اثنىعشر شده كه اين نيز به نوبهء خود يكى از عوامل به وجود آمدن زخم پپتيك است . عصبانيت ، استرس ، هيجانات و اپىنفرين هورمون قسمت ميانى قشر غدهء فوق كليوى و كوريتكوتروپين از آدنوهيپوفيز با گلوكورتيكوئيدهاى قشر غدهء فوق كليه باعث بسيج چربى مىشود كه هرچه استرس و عصبانيت زيادتر باشد ، چربى زيادترى بسيج و وارد خون مىگردد . اين مطلب خيلى مهم است كه اگر آدمى چاق باشد هنگام ناراحتى روحى چربى خونش زياد