در به دانه آلكالوئيد ، ساپونين و تانن موجود است . در ميوهء به مواد قندى ، كربوهيدرات‌ها ، كلسيم ، فسفر ، آهن و پتاسيم ، ويتامين A ، ويتامين C ، تيامين ، ريبوفلاوين ، سديم و مهمتر از همه نياسين وجود دارد . خواص درمانى : برگ به قابض بوده و ميوهء آن نرم‌كنندهء سينه و تقويت‌كننده قلب ( به علت وجود روتپن و فلاون ) . به تب‌بر ، ضد اسهال خونى مىباشد . جوشاندهء برگ آن براى غرغره در آنژين‌هاى قرمز به كار مىرود . از لعاب به دانه براى خشونت صدا ، لارنژيت تورم برونش‌ها و مخصوصا براى شستشوى زخم‌هاى سوختگى استفاده مىشود . به مفرّح ، مقوى و مسكن اعصاب است . خوردن ميوهء خام آن قابض بوده و نارس آن موجب انقباض عروق مىگردد لذا از خوردن آن بايد خوددارى شود . برگ ، به دانه و به همگى جهت خونريزىهاى داخلى مؤثرند . از نظر علمى احاديث متنوعى دربارهء خواص به وجود دارد كه به يكى از آنها اشاره مىشود . حضرت صادق ( ع ) مىفرمايند « 1 » : بر شما باد به خوردن به ، زيرا قلب را مفرّح نموده و سينه را پاك مىكند . ( اين حديث توجه را به وجود روتين و فلاون كه عامل تقويت‌كنندهء قلب مىباشند جلب مىنمايد ) . از امير مؤمنان على عليه السّلام است كه مىفرمايند « 2 » : خوردن به باعث تقويت قلب ضعيف است و پاك‌كنندهء معده بوده و ترسو را شجاع نموده ( تقويت روحى ) و نگهدارندهء جنين است .

--> ( 1 ) - عليكم بالسفر جل فانه يجلو القلب و يذهب البطخاء الصدر ( 2 ) - اكل السفر جل قوهّ للقلب الضعيف و يطيب المعده و يذكى الفواد و يشجع الجبان و يحصن الولد