محمود نجم آبادى
مقدمه 59
تاريخ طب در ايران ( فارسى )
نادرست مانند افكندن جنين و دادن داروهاى كشنده به هيچگونه نپردازم . همواره بكوشم تا آنچه مىكنم پسنديده خدا و راستى باشد . اينك با پيمانى استوار زير اين سوگندنامه را بدست خود امضا مىكنم و آن را به نام سند شرافت خويش به دانشكده پزشكى مىسپارم . بتاريخ . . . 13 محل امضاء بارى عين همين سوگندنامه درباره پرستاران و بهياران مجرى است كه بايد پرستار و بهيار بدان مؤمن باشند . بيش از اين درباره وظائف پرستار و بهيار بحث و شرح لزومى ندارد ، چراكه مقدار زيادى از اين وظائف در صحائف قبل ذكر گرديده است . اكنون چند كلمه در باب رازپوشى و شهادت و خطاهاى پزشكى و سقط جنين و بچهكشى و وقايع چهارگانه از نظر آنكه با كار طبيب و داروساز و دندانپزشك و قابله و پرستار و تمام كسانى كه با بيمارستانها و مؤسسات عامالمنفعه سروكار دارند و به نظر مفيد مىرسد مىنگاريم : ب - رازپوشى در حرفه طبابت رازپوشى بزرگترين صفتى است كه بايد طبيب و وابستگان به طب بدان متصف باشند ، يا بهتر بيان شود اولين وظيفه طبيب و جميع وابستگان بفنون طبى آن است كه رازپوش باشند . چنان كه در سوگندنامه بقراط و همچنين در متن سوگندنامه فارغالتحصيلان از دانشكده پزشكى در فصول قبل بيان شد ، طبيب بايد رازپوش باشد و راز بيماران را محفوظ