آويختن اشخاص به انگشت بنصر ، تازيانه زدن ، روى سركه و انقوزه گذاردن ، سرب مذاب در چشم و گوش ريختن ، زبان كندن ، فرو كردن جوال‌دوز در چشم ، ريختن سركه و خردل در دهان و چشم و سوراخهاى بينى ، سوراخ كردن گردن و بيرون آوردن زبان از آن سوراخ ، نفت ريختن و آتش زدن ، حبس افراد در امكنه‌اى كه در آن موش و يا حيوانات موذيه ديگر انداخته بودند و امثال آنها بوده است . از همه اين مجازاتها بالاتر مجازات " نه مرگ " است كه ميرغضب به ترتيب ابتدا انگشتان دست و پا ، سپس مچ دست و پا بعد از آن دست را تا آرنج و پا را تا زانو و آنگاه گوش و بينى و سرانجام سر را مىبريدند . اين مجازات از مجازاتهاى بسيار وحشتناك و بسيار وحشيانه آن دوران بوده است . ( نقل از كتاب ايران در دوران ساسانيان ) . بنا بر سطور بالا معلوم شد كه برحسب اهميت موضوع جرم مكافات و كيفر آن مختلف بوده است . در دوران ساسانيان به نكته‌اى برمىخوريم كه شايان دقت است و آن اينكه قضاه چون بسيار محترم و شغل قضا بسيار ارجمند بود ، هرگاه فردى از قاضى شكايت داشت كه قاضى مطلب مشكوكى را يقين يا بالعكس جلوه داده بود ، شكايت كند اگر نسبت به تقصير يا بىتقصيرى متهمى قاضى شك داشت امتحان به عمل آمد . امتحان مزبور دو نوع بود اول امتحان گرم و دوم امتحان سرد . امتحان گرم يا ورگرم به قرارى بود كه شخصى مدعى و يا مورد اتهام از وسط آتش كه با وضع و ترتيب خاصى با هيزم ( چوب برسم ) تهيه شده بود مىگذشت و يا فلز آب شده را بر سينه خود مىريخت . امتحان سرد يا ورسرد كه به وسيله شاخه‌هاى چوب مقدس به عمل مىآمد . يا نوشيدن آب گوگردى ( گوگردآلود ) بوده است ، اگر متهم بدون آسيب از بوته بيرون