يهودى بود . با تمام اين احوال متدينين به ساير اديان نزد روحانيان متعصب زرتشتى ارج و مقامى نداشتند . ناگفته نماند كه يهوديان در دوران ايران باستان ( مخصوصا در دوران اشكانيان ) مراكزى در شهرهاى سورا ( Sura ) و پوم باديثا ( Pumbaditha ) و سلوكيه و ماهوزه ( Mahoze ) و يا در پارس و ماد داشتند . اينان از قرون اول ميلاد تحت رياست رأس الجالوت ( رش گالوتا ( Rash galuta داراى تشكيلاتى بودند . اما مذهب بودا در قسمت‌هاى شرقى ايران و افغانستان و بلخ رواج داشت . معبد معروف بلخ كه به نام نوبهار در ادبيات ايران آمده معروف است كه معبدى بودائى بوده است . برمكيان كه جدشان برمك نام داشت خادم نوبهار بلخ بودند . ديگر از مذاهب آن دوره ايران آئين به آفريد بود ، كه در زمان ابو مسلم خراسانى از به آفريد فرزند ماه فروذين بود . اينك چند كلمه درباره طريقه مزدك مىنگاريم كه از نظر تاريخ ايران و اثر آن بر روى تاريخ طب و علوم بسيار معتبر مىباشد . مزدك كه در دوران قباد پادشاه ساسانى ( جلوس 487 - خلع 501 - سلطنت ثانوى 503 - 501 - وفات 531 ميلادى ) ادعاى پيغمبرى كرد و طريقه‌اى مذهبى ( با دعاى خود ) به مردم پيشنهاد كرد ، بر اثر گرويدن عده‌اى و پيدا شدن طرفدارانى توانست تا اندازه‌اى قباد را نيز تحت تأثير درآورد . وى معتقد بود آنچه كه علت اصلى كينه‌توزيها و ناسازگاريهاست عدم تساوى بين مردم است و اين امر بر اثر دو موضوع يكى مال و ديگرى زن پيش مىآيد و بايد اين دو به‌مانند آتش و آب در دسترس عموم قرار