از طرفى بايد دانست كه پس از انتقال حوزه علميه از يونان ( آتن ) به اسكندريه كم‌كم نفوذ و رخنه علوم به خاورميانه بيشتر شد . و در دوران اشكانيان اين نفوذ كاملا هويدا گرديد . در اين مبحث مختصرا متذكر مىگرديم ، بيشتر اشتغالات پادشاهان اشكانى زدوخورد با روميها بود ، كشورى كه پيوسته بين اين دو امپراطورى ردوبدل مىگرديد ، ارمنستان بود . پادشاهان و بزرگان ارمنستان گاهى متوجه ايران و زمانى متوجه روم بودند و سرزمين ارمنستان ( و يا قسمتى از آن ) نيز به شرح ايضا بين ايران و روم دست بدست مىگشت . فرمانروايان ارمنستان نسبت به پادشاهان اشكانى زمانى در حال صلح و گاهى خراجگذار و مطيع و بعضى اوقات ياغى بودند و نتيجة با روميها كنار مىآمدند ، يا آنكه مجبور بودند نسبت به رومىها مطيع باشند ، چنان كه تيكران دوم كه با پادشاه اشكانى فرهاد سوم همداستان بود در اواخر عمر دختر خود را به تزويج شاهزاده ايران پاركوس درآورد . يا آنكه آبگار ( ارمنى آن Avag - ayar يعنى مرد بزرگ ) كه پادشاه ارمنستان شد ، فرزند آرشام برادر تيكران بود ، چون مىخواست خود را از تحت نفوذ قيصر روم آزاد سازد ، آماده رزم با قيصر گرديد ، سردارى به فلسطين فرستاد تا رفع بدگمانى قيصر را فراهم سازد ، اين سردار ( آنانه ( Ananney وقتى به فلسطين آمد ، از ظهور و تعاليم مسيح ( ع ) مستحضر گرديد و چون به ارمنستان بازگشت به پادشاه آن را بيان داشت . اصولا ملت ارمنى در دوران باستان خورشيد و ماه و ناهيد را مىپرستيدند ، پس از آن زرتشتى شده و در اواخر دوران هخامنشى و اوائل اشكانى كه فلسفه و علوم و