ايرانيان از خوردن شراب امتناع نداشتند و اين مشروب را استعمال مىكردند . معروف است آنان ساقى داشتند و با پر كردن ظروف و فنجانهائى چند به نوشيدن مىپرداختند . باز معروف است اول ساقى خود شراب را مىچشيده سپس به اشخاص مىداده ، اما زياده‌روى در شرب نمىشده است . درباره شراب و استعمال اين ماده بايد دانست كه در ايران باستان مجاز بوده منتهى نه به صورتى كه شرابخوارى و ميگسارى پسنديده باشد ، بلكه تجويز اين ماده تا اندازه‌اى ممكن بود و برعكس زياده‌روى در آن علاوه بر آنكه مستحسن نبوده بسيار قبيح بوده است . ( شكل 115 ) مهر داريوش ( از هشت مقاله تاريخى و ادبى نصر اللّه فلسفى ) در مينوخرد درباره شراب مطلبى بدين مضمون آمده است : " كه مى خوردن براى بيماران به اندازه باشد ، هضم را خوب و اشتهاى خوردن را زياد كند ، در تن هوشيارى و خرد و خون فزايد ، نورديده و شنيد گوش را زياد نمايد ، خواب را آسانتر و آسوده‌تر نمايد ، اما اگر زياده‌روى شود از نيروى خون كاسته شود ، رنگ صورت را بردارد ، خواب را سنگين و گران نمايد و خداوند را از خود ناراضى نمايد . " فيثاغورث گويد : " شاه ايران در بابل يا در شوش نيمى شراب سفره‌اش از خرما و نيمى ديگر از انگور مهيا مىگرديده است " .