در آئين زرتشت احكام مربوط به كيفر زن بدكار شديد بوده و چون به ثبوت مىرسيد ، كيفر آن خودكشى و اعدام بوده است . اين امر تا دوران اشكانيان تقريبا بدون استثناء مجرى مىگرديد ، اما در دوران ساسانيان دراين‌باره قائل به تحقيق بودند و براى مرتبه اول زن را مدتى محبوس نموده كه در اين مدت موبدان وى را نصيحت نمايند و وى را به راه راست هدايت كنند ، آنگاه براى مرتبه دوم اگر چنان كارى از او سرمىزد بايستى خودكشى كند ( نقل از رساله آقاى دكتر فريدون كابلى بهداشت در ايران باستان ) . پس با ذكر مقدمات بالا امر زناشوئى از امور مهمه و دينى ايرانيان باستان بشمار مىرفته و براى اين مهم تأكيد بليغ گرديده و بديهى است مبارزه با فحشاء نيز طبعا صورت عمل به خود مىگرفته است و چنان كه در بالا ديديم داشتن زن و ايجاد خانواده و آوردن اولاد و تعدد آنها تمام به پارسائى مومنين به آئين زرتشت مىافزوده و آنان را نزد اهورامزدا محبوب مىنموده است و يا آنكه به مردم كثير الاولاد كمك‌هاى مادى از طرف موبدان و شاهان به آنان مىشده است ، همه مىرساند علاوه بر تشويق افراد به زناشوئى نتيجة از فحشاء و قاعدة از بيماريهاى آميزشى جلوگيرى به عمل مىآمده است . در خاتمه اين فصل اضافه مىنمائيم كه مقام زن در ايران باستان بسيار محترم و ارجمند بوده و زنان ارج فوق‌العاده داشتند و كسى كه به ناموس زن پارسائى بىاحترامى و يا آن را لكه‌دار مىكرد ، گناه بزرگى را مرتكب مىگرديد كه كفاره آن بسيار عظيم بود . در ادبيات آريائيها و داستانهاى ايران باستان به حكايات و افسانه‌هائى برمىخوريم كه از عشق پاك زنان و مردان پارسا حكايت مىكند ( سخنرانى شادروان بهرام - گورانگلساريا سال 1309 شمسى صفحه 3 ) .