كما اينكه اكنون نيز اين قاعده در ميان زرتشتيان مجرى است . قبل از پانزده سالگى پسر و دختر حق زناشوئى نداشتند ، فقط اجازه نامزدى به آنان داده مىشد . درباره رهيانيت و ترك دنيا در آئين زرتشت آمده است كه اين عمل بسيار ناپسند مىباشد ، و آنكه چنين كارى كند فرشته رحمت به سروقت او نرود ، بر خلاف مردان حق داشتند چند زن اختيار نمايند . طبق نوشته‌هاى استرابن " ايرانيان زنان زياد مىگيرند و باوجود اين زنان غير عقدى بسيار دارند و منظورشان از اين عمل داشتن اولاد زياد است " . هردوت گويد : " كه ايرانيان بيش از يك زن نمىگرفتند " . اما به نظر مىرسد حق داشتن چند زن براى ايرانيان محفوظ بوده منتهى يك زن كدبانو و مقدم بر ديگران بوده و زنان ديگر چاكران زن مقدم بودند . ازدواج با اجانب مجاز بوده ، منتهى اگر دختر بيگانه براى پسر زرتشى باشد و نه برعكس و فلسفه آن ازدياد نسل بوده است و اين مسئله در سرنوشت طلاق زن بسيار دخالت داشته ، چنان كه در موارد عقيم بودن زن و يا ارتكاب عمل نامشروع از طرف زن و يا پنهان داشتن زن از قاعدگى خود و يا به سحر و جادو پرداختن ، مرد را حق طلاق بوده است . آنان كه فرزندان زياد داشتند ، اگر پدر از عهده مخارج اولاد برنمىآمد از طرف شاهان و موبدان بدانها كمك مىگرديد ، همچنين اگر مادرى سه‌قلو مىزائيد از طرف شاه وظيفه براى زن مقرر مىشد . حال ببينيم درباره تشويق به زناشوئى در كتب مذهبى زرتشتيان چه آمده است ؟