سئوال مىكند كه آيا آب انسان را مىكشد ؟ پس اهورامزدا در پاسخ مىگويد : آب انسان را نمىكشد . طبق گفته هرودت : " ايرانيان در رود قضاى حاجت نمىكنند ، آب دهن نمىاندازند ، در آن دست نمىشويند ، نمىگذارند كسى چنين كارها كند و رود را خيلى محترم مىدارند " . همچنين آب دهان انداختن و يا قضاى حاجت در حضور ديگرى ممنوع بوده است . درباره آلودگى آب ، به‌مانند خاك آلودگى بسيار آسان بوده و چنان كه قبلا مذكور افتاد لمس جنازه و دست زدن به آن بيش از آنكه مراسم تشريفاتى طهارت ( تطهير ) به عمل نيامده باشد ، از گناهان بسيار بزرگ بوده است . فيثاغورس حكيم در سياحتنامه خود در ايران گويد : " سلاطين هخامنشى پيوسته از آب رودخانه نزديك شهر شوش استفاده مىنمودند و در مواقع سفر از هر آبى ( يا از آبهاى معمولى ) نمىآشاميدند و براى اين كار كه هنگام سفر بىآب نباشند ، آب را در تنك‌هاى نقره ذخيره نموده ، وسط گردونه‌ها مىكشيدند ( آب را مىجوشاندند كه از پاكى آن اطمينان حاصل نمايند ) تا رفع احتياج نمايند " . به‌طور خلاصه در ايران باستان مقدس شمردن آب و نينداختن فضولات و كثافات و لاشه و مردار بر روى زمين از موضوعات بسيار مهمه و سنن مذهبى آنان بوده است ، مثل آن است كه ايرانيان باستان توليد بيماريها را در لاشه انسانى و مردار حيوانى و آلودگى و عفونت را در نتيجه آلودگى آب مىدانستند . 10 - بهداشت زمين و مسكن و غذا و دفن مردگان - در ايران باستان ايرانيان كوشش داشتند ، كه از آلودگى زمين جلوگيرى نمايند و طبيعى است نتيجه اين امر