اخلاط و لاشه و به‌مانند آنها در آب غدغن و مرتكب به مجازات محكوم بود . 3 - مجازات فردى كه در آب جارى اخلاط و آب دهان مىانداخت مىبايست مبلغى جهت آتش مقدس به مغان بپردازد همچنين صد حيوان موذى بكشد . 4 - آنان معتقد بودند براى آشاميدن هركس بايد ظرف علىحده داشته باشد . 5 - آنان كه عمدا آب را آلوده نمايند و مثلا مرده و لاشه در آن اندازند تا مجازات اعدام محكوم بودند . 6 - حمام نمودن و تغسيل و شستشوى لباس ( حتى شستن دست و رو ) در آب جارى ممنوع بود . به همين نحو اگر كسى مىخواست شنا كند ، مىبايست اول خود را در خارج بشويد و پاك كند سپس وارد استخر گردد . مورخين يونانى به‌مانند هردت متذكر گرديده كه آب جارى نزد ايرانيان مقدس بوده و پيوسته از آلودگى و ورود كثافات بدان جلوگيرى مىنمودند . ساير مورخين يونانى به‌مانند استرابون Strabon و گزنوفن Xenophon نيز به‌مانند هرودت درباره مقام بزرگ آب در ميان ايرانيان در كتاب خود متذكر گرديده‌اند . فقرات 26 - 27 - 28 - 29 - 30 - 31 - 32 - 33 - 34 - 35 - 36 - 37 - 38 - 39 - 40 - 41 باب ششم ونديداد مويد مطالب بالاست و خلاصه آن چنين است : " هرگاه مزداپرستان به يك آب جارى برسند كه در آن مردهء سگ يا انسان باشد چه بايد بكنند ؟ دستور است كه با كفش كنده و لباس كنده منتظر بايستد ( تا مرده محاذى او بيايد ) آنگاه تا قوزك پا در آب رود و مرده را بيرون آورد و اگر لازم گردد تا كمر در آب رود تا به بدن مرده برسد ( و بيرون آورد ) .