طب هندى وارد ساخته است و چنين به نظر مىرسد ، استفاداتى كه از طب چين براى كشورهاى آسياى مركزى و غربى حاصل گرديده باز مقدارى از آن توسط هندوستان شده است . در چين همانند بسيارى از تمدنهاى قديمى ، جادوگرى و طبابت و روحانيت يعنى جادوگران و اطباء و كشيشان با يكديگر در درمان دخالت داشتند . اصولا طب چين و خاور دور شباهتى با طب خاورميانه و خاور نزديك نداشتند . سو ( Sou ) - حكيم بزرگ چينى تعاليم خود را بر تجربه استوار نموده بود . چينيان براى استفراغ طريقه‌اى داشتند كه اشخاص را روى گاو گذارده و گاو را مىراندند و بدين نحو عمل استفراغ انجام مىگرفت . مىگويند مؤسس يا پدر علم طب در چين شن لونگ ( Shen - Nung ) كه در حدود سال 2800 ق . م . مىزيسته كتابى به نام پن تسااو ( Pen T'sao ) يا گياهنامه را تأليف نموده است . به نظر مىرسد قديمىترين كتاب طبى است كه در علم طب تأليف يافته است . پس از آن كتاب ديگرى كه به نام نىچينك ( شكل 48 ) تسميه تشريح توسط چينيها - تعيين جاى نبض در نقاط مختلفه بدن ( از كاستيليونى )