عليه السلام عرض كردم كه ايشان فرمود : « خداوند ، شفاء و درمان را در چيزهاى تلخ قرار نداده است ( شايد منظور اين است كه شفاى كامل در آن قرار داده نشده ) يكى و نصفى شكرپاره بردار و در ظرفى بگذار و آب بر آن بريز تا حلّ شود و بر روى ظرف ، آهن قرار بده و آن را از اوّل شب بگذار ، وقتى صبح شد آن را با دستت بمالان و نرم كن و به او بنوشان و چون شب دوم شد ، دو شكرپاره و نصفى قرار بده و همان كارها را انجام بده و از آن ، به او بنوشان و در شب سوم ، سه شكرپاره و نصفى بردار و همان كارها را انجام بده . » مىگويد : « اين كار را انجام دادم و خداوند مريضمان را شفا داد . » « 1 » 131 : امام صادق عليه السلام به مردى فرمود : « هر وقت كه كسى از شما دچار تب مىشود ، او را چگونه معالجه مىكنيد ؟ » گفت : « خداوند تو را خير دهد ، ما به وسيله اين دواهاى تلخ ، غافث و سفايج و چيزهايى شبيه به آن ، درمان مىكنيم . » ايشان فرمود : « پاك و منزه است ، خداوندى كه هم به وسيله داروهاى تلخ و هم به وسيله داروهاى شيرين ، شفا مىدهد . » سپس فرمود : « هر وقت كسى دچار تب شد ، ظرف تميزى بردارد و يك و نصفى قند در آن بگذارد ، سپس هر چقدر از قرآن كه توانست ، بخواند و آن را زير ستارگان و آسمان قرار دهد و روى آن آهن بگذارد و اگر صبح بود ، بر روى آن آب بريزد و با دست آن را حل كند و بنوشد و هرگاه شب دوم فرارسيد ، يك شكرپاره ديگر اضافه كند كه مىشود ، دو شكرپاره و نصفى و در شب سوم نيز يك شكرپاره اضافه كند كه مىشود ، سه شكر پاره و نصفى . » « 2 »

--> ( 1 ) . كافى ، ج 6 ، ص 334 . ( 2 ) . كافى ، ج 8 ، ص 265 .