علّة و احوال به دنيا امدن طفل جماع مىنموده از جهة تمايل رحم باشياء خوش‌بوى و نيز نوشته‌اند قدماء بايد زن و مرد به نظر مجسّم كنند صورت مردى خوش‌روى را تا طفل آنها هم خوب صورت گردد مخفى نماند آنچه بتجربه حاصل شده است در تولد طفل رحم از قرارى كه ذكر كرده‌اند راجع بتولد شدن طفل در رحم اين است كه در شش ماه اگر به دنيا آيد تعيّش نخواهد كرد و در هفت ماه اكثر آنها خواهند مرد و در هشت ماه ندرتا عيش مىنمايند و زنده مىمانند و در بعضى از شهرها هيچ عيش نمىكنند و دخترهاى متولّده در هشت ماه اقربند به هلاكت تا پسرهاى متولده در هشت ماه و در خصوص علّة اين آنچه روى عقيده قدماء مشى شده است اين است كه عدم تعيش آن در اثر مرض است امّا علة و سبب وقوع تولد اطفال در اين اوقات و مواعد ثلثه بدين طريق مذكور چيست مىگوئيم بدان كه صورت گرفتن طفل در رحم همچنانكه ذكر شد يا در سى روز است و از شان اين نطفه اين است كه در شش ماه متولد گردد و چون بسته شدن و صورة گرفتن نطفه در سى روز دليل بر قوّة مادّة بجهة سرعة انتقال آن بصورة و نيز دليل است بر عدم تكميل آن در اثر كامل نشدن مدّت پس بچّه متولد در شش ماه از جهة ضعف بنيه تعيّش نمىكند و يا در سى و پنج روز است و از شان اين‌گونه نطفه اين است كه در هفت ماه به دنيا آيد و چون تكمّل صورت گرفتن اين نوع بيشتر است لذا بنية اين اطفال متولده در هفت ماه بيشتر است پس تعيّش آنها كمتر از فناء آنها است و اطفال متولده در هفت ماه قوىّ البنيه‌ترند از متولده در شش ماه و چون