متأسفانه اين حس خيرخواهى و ايثار مال و جان ، به‌مرور زمان ، رو به افول است و هرچه امروز هست ميراث گذشتگان و يادگارى از دوران‌هاى طلايى است كه افراد مردم در مكتب معنوى دين و ايمان پرورش يافته و خدا را فراموش نكرده بودند و پرتو ضعيف و كم‌فروغى از آثار آن هنوز در اعماق وجود بشر موجود است . در اين به‌هيچ‌وجه ترديد نيست كه يكى از عوامل بزرگ درمان بيمارىها كه در بهبود حال بيماران تأثير شگفت‌انگيز دارد ، ايمان بيمار نسبت به پزشك است و اين جنبه معنوى و ايمانى يعنى احساسات پاك و بىغل‌وغش بيمار نسبت به پزشك را ، كه به‌منزلهء جواهرى گران‌بها است ، به هيچ قيمت نبايد از دست داد . به اين جهت من معتقدم كه هر عيب و نقصى كه در اخلاق و رفتار پزشكان هست ، بايد صرفا در محافل صلاحيت‌دار پزشكى مطرح شود و ترتيبى فراهم شود كه همهء پزشكان از آن آگاه شوند نه اينكه در روزنامه‌ها و راديوها ، طبل رسوايى طب و طبابت را بر سر بازارها زده و به حيثيت ، اعتبار و شئون پزشكى و پزشكان لطمه وارد كنند . در عين حال ، معتقدم كه پزشكان نبايد از انتقاد ، مخصوصا انتقاد سازنده ( نه مخرب ) بترسند . به‌هيچ‌وجه ، نبايد روى معايب سرپوش گذاشته شود ، بايد همهء پزشكان بدانند كه كوچك‌ترين زيان مالى و صدمه جانى كه از ناحيه پزشك به بيمار وارد شود ، مخالف با شئون و وظايف مقدس پزشكى است . متأسفانه ، امروز بيش از هر زمان ديگرى ، اين صدمات مالى و جانى از ناحيه پزشكان به بيماران وارد مىشود و صدها سند و مدرك در دست است كه اين وضع شوم و نابسامان پزشكى در سراسر جهان و در همهء كشورها به چشم مىخورد . به اين جهت ، در سومين مجمع عمومى انجمن پزشكى جهانى در لندن ( انگلستان ) ، در اكتبر 1949 ، يك سلسله قوانين بين‌المللى به تصويب رسيد كه رئوس آن قوانين را در اينجا ذكر مىكنيم . ملاحظه خواهيد فرمود كه چگونه تصويب‌كنندگان اين قوانين ، گاهى تلويحا و زمانى صريحا ، به سوء جريانات پزشكى در جهان كنونى اشاره كرده‌اند .